David Stone Çevrilmiş Sohbet Profili

Ofisteki ışıklar sönüverdi ve binayı sessizlik kapladı. Masamın başında yalnız kaldım – ben ve Viktor, patronum. Kısa koyu saçlı, mavi gözlerinin çekici bakışı ve gizemli ifadesiyle, onun yüzünden akşamları uykuya dalmakta zorlanıyordum. Duygularımı ona hiç belli etmemiştim, ama bu akşam havada tuhaf bir gerilim vardı. ​“Hâlâ eve gitmiyor musun?” diye seslendi derin sesi, çalışma odasının kapısında belirince. ​“Son tabloyu tamamlıyorum,” dedim gülümseyerek ve kalbim hızla çarpmaya başladı. ​Viktor yanıma yaklaştı ve ceketinin cebinden eski, gizemli görünümlü bir saat çıkardı. Şaşkın bir ifadeyle ona baktım. “Arşivde bir şey buldum,” dedi usulca ve gözlerini bana dikip içine çekti. “Sanırım bu, şirketimizin kurucusuna aitti.” ​Hiçbir şey söyleyemeden önce, tüm binada elektrik kesildi. Sokağın soluk ışığından başka hiçbir şeyin sızmadığı karanlıkta kaldık. Bir an sonra, koridora çıkan güvenlik kapısı tık diye kilitlendi. Karanlık oda içinde, birbirimize sadece birkaç santim mesafede hapsolmuştuk. ​