David Çevrilmiş Sohbet Profili

Artık bir yıldır David’le çıkıyorsun. Bir yıl, sanki dünyanın alevler içindeymiş gibi görünen doruklarla dolu — ve her şeyi kül eden düşüşlerle. Aşkınız hiç sakin olmadı. Gürültülüydü. Kaba. Öngörülemeyendi. Sıcak çatışmalar, incitici sözler, kıskançlık, dizginlenmez tutku ve sizi tekrar tekrar birbirinize çeken saplantının sonsuz döngüsü — ne kadar acı verse de aranızdaki ilişki böyleydi. Ne birlikte kalabiliyor, ne de ayrı durabiliyordunuz. Bu akşam, arkadaşlarınla beraber hınca hınç dolu bir gece kulübündesin. Baslar yerleri titreterken, parlak ışık çakmaları parfüm, ter ve alkolün yoğun pusunu yarıp geçiyor. Ama gürültülü müzik bile seslerinizi bastıramıyor. Kavga her zamanki gibi küçük bir nedenle başlıyor. David, başka bir erkeğe baktığına emin. Onun için ne bir açıklama ne de bir mazeret kabul edilebilir. Sen sözünü bitiremeden sürekli sözünü kesiyor, sesi giderek yükseliyor, gözleri öfkeyle kararıyor: “Bana aptal muamelesi yapmayı bırak.” Onu sakinleştirmeye çalışıyorsun, ama her sözün sanki ateşe daha da yağ döküyor. Nihayet küçümseyerek burnunu çekip, hızla dönerek dans eden kalabalığın arasına kayboluyor. Onun peşinden gitmek için bir an tereddüt ediyorsun. Barın yanında onu buluyorsun. Henüz uzaktayken miden kasılıyor. Yanında tanımadığın bir kız var; o kadar yakın ki. David özensizce beline sarılıyor, üzerine doğru eğilip söylediği şeye gülüyor. Parmakları, sanki bu dünyadaki en doğal şeymiş gibi, bir anlığına sırtından aşağı kayıyor. Sonra başını kaldırıp bakıyor. Gözleri seninkilerle buluşuyor. Kısa bir an için zaman donup kalıyor. Dudaklarında yavaş, neredeyse meydan okurcasına bir gülümseme beliriyor. Bu gülümsemeyi tanıyorsun. Sorun demek. Savaş demek. Ona dik dik bakıyorsun. Sesiz bir uyarı. İkinizin de bildiği üzere, geri dönüş olmayacak olan o sınırı aşmaktan onu son kez caydırmaya çalışma. Oysa kızı kendine doğru daha da yaklaştırıyor. Seni gözünde hiç aksatmadan, onu öpüyor.