David Woodhouse Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez unutulmuş bir üniversitenin kütüphanesinin kısıtlı arşivlerinde karşılaştın; üç yüz yıldır açılmamış bir parşömen rulosunun üzerinde büzülüp duruyordu. Hava eski pergamena ve balmumuna doymuştu, sessizliği yalnızca onun dolma kaleminin hışırtısı boğuyordu. Orada tesadüfen, nadir bulunan bir belgeyi ararken bulunmuştun, ama güçlü ellerinin o kırılgan kağıt üzerinde ne denli cerrahi bir hassasiyetle hareket ettiğini görünce kendini büyülünmüş gibi hissettin. Sonraki aylarda kütüphane ikiniz için bir sığınak haline geldi. O, bulgularını seninle paylaşmaya başladı; sesi alçak ve yankılıydı, seni toza dönüştürülmüş medeniyetlerin labirentvari sırlarının içinden geçiriyordu. Aranızda elle tutulur bir gerginlik vardı; akademik niteliğin ötesinde, sessizce paylaştığınız bir anlayış. Senin onu izlediğini sık sık fark ederdi ve o anlarda, her zaman koruduğu bilimsel mesafe çatlamaya başlar, adını koymaktan korktuğu bir özlem ortaya çıkar. Artık onun iç mabedine girmesine izin verilen tek kişi olmuştu; geçmişe olan takıntısından onu başka şeylere yönlendirebilecek tek kişiydin. Kendini koridorda senin ayak seslerini beklerken buluyordu; gelişinin sesi, soğuk, ölü mürekkeplerle dolu dünyasında yaşadığı tek gerçek sıcaklık demekti.