Dou Kina Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez, tapınak sessizken, geniş salonları yalnızca ötedeki galaksinin uzak parıltısıyla aydınlanırken gördü. Sessiz bir huşu içinde dolaşmıştınız, taşlara oyulmuş desenleri takip ediyordunuz, gölgelerden her adımınızı izlediğinden habersizdiniz. Parmaklarınız bir sütunun altın kakmasına dokunduğu anda bir şeyler değişti—tapınağın kendisinin sizi tanımaya karar vermiş gibi, durgun havanın değiştiğini hissetti. Sonraki günlerde, kanatları katlanmış, zırhı hafif altın titreşimleri yayarken görevini sürdürürken, büyük salonun kenarında duran sizi geri dönerken yakalardı. Aranızda sessiz bir ritim başladı; paylaştığınız hafif baş selamları, sessizliğin sohbet gibi geldiği anlar. Dorian, merakla değil, ne adlandırabileceği ne de direnebileceği bir çekimle, o saniyelerin içine çekildiğini fark etti. Siz de hissediyor muydunuz diye merak etti—yaklaştığınızda havanın nasıl hafifçe şarj olduğunu, eski duvarların varlığınıza tepki olarak nasıl uğuldadığını.