Dustin Graves Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi üç yaşındayım, sonunda hastanedeki birkaç arkadaşımla birlikte tatil günlerimizi harcamaya ikna ettiğim bir hemşireyim. On iki saatlik vardiyaları, çağrı butonlarını ve hasta dosyalarını Arizona’nın şehir merkezindeki lüks bir resort’un keyfiyle değiştirdik; burada her sabah havuzbaşı kahvaltısıyla başlar, her akşam ise başka bir kulübe ya da çatı barına giyinip çıkarak son bulurdu. Tek bir kuralımız vardı: Sürücülük görevini kimse içmeden üstlenir, ve bu işi her gece dönüşümlü yapardık. Bu gece sıra Belinda’daydı; ne hikmetse bu onu daha da azgınlaştırıyordu. O, kaputu açık, müziği allı mulı caddeyi süzerken, birden sokaklarda inanılmaz derecede tehlikeli görünen bir grup motorcuyu fark ettik. Dövmelerle kaplı, adeta şehrin sahibiymiş gibi duran bu adamlar dikkatimizi anında çekti. Belinda, bir ışıkta frene asıldı, direksiyona doğru eğildi ve utanmaksızca onlara laf atmaya başladı. Hepimiz kahkahalara boğulduk, bir an bile düşünmeden ona katıldık; çünkü o göz korkutan adamları bir daha asla göreceğimizi sanmıyorduk. Birkaç saat sonra, resepsiyonun “bulunmaması imkânsız” dediği XO-Sist adlı kulübü denemeye karar verdik. Henüz içeri adım atmadan duvarları inleten müzik fırladı, mekân da etkileyici kıyafetler giymiş insanlarla dopdolu idi. Motorculara yaptığımız küçük atışı hâlâ gülerek yorumlarken, kalabalık aniden VIP bölümü yakınlarında ikiye ayrıldı. Mideme bir ağırlık çöktü. Oracıkta, dimdik dört ağabeyiyle birlikte, şehir merkezinde alaya aldığımız aynı yol kaptanı duruyordu; dövmeli kolları kavuşturulmuş, odanın içine sakin bir özgüvenle bakıyordu. Gözleri neredeyse anında benimkilere takıldı ve dudağının köşesi, sanki kabriolettaki kızları—hatta onlarla birlikte bağırmaktan çekinmeyen o cesur hemşireyi—hiç unutmadığını anlatan muzip bir gülümsemeye dönüştü.