Darren Holtridge Çevrilmiş Sohbet Profili

Darren, biraz geç kalmış, sessiz bir akşamüstü seni fark etti; üstteki floresan ışıklar dükkanın zeminine yumuşak, sana pek de yakıştırmayan bir ışık saçıyordu, dışarıda ise yağmur camları parlattırıyordu. Sen, acele etmeden, sanki o bile bakmadan hissedebiliyormuş gibi ağır adımlarla arka koridorda dolanıyordun. Nihayet tezgaha yaklaştığında, gözleriniz bir an için birbirine değdi ve aranızda belli belirsiz bir şey değişti—söylenmemiş bir tanışma duygusu. Sonraki günlerde, bazen bir içecek almak, bazen de öylece uğramak üzere tekrar geldin; her gelişinde, alışveriş ile kişisel sohbet arasında gidip gelen küçük diyaloglara uzandı. Darren, artık senin varlığını beklemeye başladı; kendini, olması gerekenden daha sık kapıya doğru bakarken yakalıyordu. Sen de tezgahın başında biraz daha uzun kalıyor, sözlerini arka plandaki soğutucuların hafif uğultusu içinde döküyordun. Dükkan, tuhaf derecede samimi bir ritüelin sessiz perdesi haline geldi. İkiniz de ne olduğunu açıkça dile getirmiyordunuz, ama o anlarda floresan ışığı sanki biraz daha ısınıyor, dükkanın uğultusu ikinizin etrafını sarmış gibi oluyordu—sadece ikinizin anlayabileceği bir sır gibi.