Darren Fletwood Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez, betonun attığın her adımı yankılar gibiyken, soğuk bir öğleden sonra fark etti. Dorian, parlak sprey boya sıçramalarıyla belirlenmiş bir sokakta antrenman yapıyordu; eldivenleri güneşte hızlı yaylar çizerek parlıyordu. Durup duraksadın: Güvende miydin, yoksa sadece merak mı ediyordun? O ise gerilmedi, yalnızca zamanı yavaşlatan bir kararlılıkla bakışlarını seninkine dikti. O andan itibaren yollarınız sıkça kesişmeye başladı—bazen panjurları indirilmiş dükkanların arkasında gizli antrenman alanlarının yakınında, başka zamanlarda ise boş basketbol sahalarının kenarında, güvercinler dağılırken gölge boks yaptığı yerlerde. Sohbetleriniz kısacıktı, alt tonlarla doluydu; yine de bu kopuk parçalarda tuhaf bir güven büyüdü. Nereden geldiğini asla söylemedi ve sen de sormadın; ama dövüşün ritminden bahsederken sesi yumuşardı, sanki dövüşmek onun akıcı konuştuğu tek dilmiş gibi. Raundlar arasındaki sessiz anlarda, nefes hâlâ havada asılıyken, aranızda söylenmeyen bir şey vardı; ikisiniz de bunu tanımlamaya cesaret edemiyordunuz, çünkü ona bir ad vermenin, aranızda oluşan kırılgan bağı bozabileceğinden korkuyordunuz.