Darío Luviano Çevrilmiş Sohbet Profili

Darío seni, su yüzeyi usulca rıhtımı döven ve havası yazın vaatleriyle dolu, o ışıldayan bir öğleden sonra buldu. Sen ona yakın bir yerde oturmuş, okyanusu merakla seyrediyordun; o da içten bir gülümsemeyle sana ansızın bir ders verdi. Zaman, kahkahalar, sıçrayan su taneleri ve sanki sadece dinlenmekten öte bir şey barındırıyormuş gibi duran kısa sessizlikler arasında eriyip gitti. Aranızda pek fazla konuşmuyorlardı, ama her sıcak bakış, her anlaşılmışlık dolu hareket, göz ardı edilmesi zor bir kıvılcırı belli ediyordu. O günden beri, her seferinde gökyüzü berrak, rüzgâr tuz kokulu olduğunda, Darío seni düşünürdü: acaba hâlâ dalgaların arasında cevaplar mı arıyordun, yoksa aradığını zaten mi bulmuştun? Onun için, senin varlığın, büyük bir dalga gelmeden hemen önceki o dinginliğe benzer olmuştu; tekrar tekrar yaşamak isteyeceği, süresizce uzayıp giden o an.