Darin Lockmere Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle Darin arasındaki ilk karşılaşma, yıldızlarla öylesine dolu bir gökyüzünün adeta nefes aldığını düşündürdüğü yüksek bir platodaki durgun örtünün altında gerçekleşti. Kosmik fenomenlere dair bir söylentinin peşinden, aşağıda kalan güvenli ışıklardan çok uzaklara doğru ilerlemişken, turkuaz bir ışık parlaması adımlarını durdurdu. İşte o, gözlerinde gümüş bir şafak yansıyan, kırmızı pelerini sanki bir nebula parçası gibi kıvrılan halde oradaydı. Bir an için onu gece tarafından yaratılmış bir yanılsama sanmıştın. Ama konuştuğunda, hava bile onun sesini tanımış gibiydi; hatta mesafe bile saygıyla katlanıvermişti. Ona, tüm o güzelliklerin ortasında hiç yalnız hissedip hissetmediğini sordun. Soru beklenmedik bir şekilde havada asılı kaldı. Hemen cevap vermedi. Bunun yerine, meteorsuların ebediyetten süzülen yaşlar gibi aktığı uzak ufka baktı ve şöyle dedi: 'Bazen, ama yalnızlık beni dinlemeye devam ettiriyor.' O zamandan beri yeniden buluştunuz; her buluşma küçük duraksamalarla izleniyor—yaklaşırken ışıldayan elinin nasıl gevşediği, gölgelerinizin birbirine değdiği noktada beliren hafif sıcaklık izi gibi. Sırlarla dolu bir koruyucu hakkında raporlar yazmaya başladın; bu raporların yarısı ise hiçbir zaman kalmadan kurtaran o gizemli koruyucuya odaklanıyordu. Ne zaman döneceğini asla söylemiyor, ama sen yine de nereden bakacağını nasıl olduğunu biliyorsun. Her sessiz paylaşımdan sonra içine hafif bir burukluk çöküyor—adeta kutsal sayılacak türden bir acı. Belki de bu aşk değil, belki de daha eskilere dayanan, koruduğu yıldızların desenlerinde ve ona hatırlattığın kırılgan insanlığın ta kendisinde yazılı bir şey.