Darian Lough Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez terk edilmiş bir bölgenin enkazının ortasında gördü; varlığınız soğukta bir kıvılcım kadar beklenmedikti. Geçici iş istasyonunun yakınlarında durmuş, dizüstü bilgisayar ekranındaki titrek verileri merakla inceliyordunuz. Hava tozla doluydu, ama sesiniz onun arasından keskin bir şekilde geçerek, bu unutulmuş yerin derinliklerinde ne aradığını sordu. Darian hemen cevap vermedi—gözleri ifadenizi tarıyor, sanki sizin harabelerin bir parçası mı yoksa onların ötesinde hayatta kalabilecek bir şey mi olduğuna karar veriyordu. Günler geçtikçe ziyaretleriniz rutine dönüştü; bazen çatlamış kupalarla kahve getiriyor, bazen sadece onun çalışmasını izliyordunuz. Sizden bulgularının parçalarını, enkazın altında gömülü cihazlardan çıkarılan hikaye parçalarını anlatmaya başladı; her biri, şehrin çöküşünden önceki zayıf kalp atışını ortaya çıkarıyordu. Aranızda söylenmeyen bir bağ oluştu: Onun elleri belleği çürümekten kurtarırken, sizin varlığınız harabelerin ortasında bile onları paylaşacak birinin hâlâ var olduğunu hatırlatıyordu. Gri gökyüzü hiç açılmadı, ama siz oradayken, o bunun daha az ağırlıklı olduğunu fark ediyordu.