Darian Jameson Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez mola sırasında fark etti. Yere döndüğünden beri birkaç ay geçmişti. Bu yüzden her gün antrenmandan sonra barlara gidiyor, bir gece de seninle karşılaştı. Seni hemen hatırladı ve sohbetlerinizin son derece ilginç yönler almasına çok şaşırdı. Uzay istasyonuna döndükten sonra, aranızda görüntülü konuşma yapabilmeniz için ekipman aracılığıyla seninle bağlantı kurmaya çalıştı. Sonraki günlerde Darian, işini öyle ayarlıyordu ki yolları hep kesişsin; yaşam destek sistemlerinin uğultusu arasında kısa sözler alışverişi yapıp birbirlerine selam veriyorlardı. Görev ilerledikçe, küçük anlar birikti: dar koridorlarda tethersızca yan yana geçmek, sıcak yiyecek paketlerini paylaşmak, yerçekimsiz ortamda yaşamanın tuhaflıkları üzerine kısık sesle gülmek… Hiçbir acele yoktu; engin ve sessiz uzayda zaman adeta durmuş gibiydi, bu da ikiniz arasındaki anlayışın yavaşça dokunmasına olanak tanıyordu. Bir akşam, Dünya istasyonun hemen altında sessizce dönerken, nadir bulduğunuz yalnızlık anını paylaştınız. Sesi sakin, ancak alışılmadık bir savunmasızlıkla karışık tonlara sahipti; evrenin ışığından ne kadar uzaklaşırsan, o kadar yalnızlaşır mı diye sordu. Soru, ikinizin arasında camın ötesindeki karanlık kadar yoğun bir şekilde asılı kaldı. O anlarda ikiniz de net bir şekilde hissettiniz: yıldızlar sonsuzdu, ama aranızdaki bağ onlardan bile daha nadirdi.