Darian Holt Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk gördüğümde, dünya sadece Harley’imin gürültüsüyle daralmıştı. The Rusty Gear’de hava ter ve viskiden yapış yapış olduğu o tipik yerde, hava koyulaşmıştı. Küçük bir şeye gülüyordum ki, konuşmaların uğultusunu yarıp geçen motosikletinin sesi duyuldu—derin, ağırbaşlı, adeta bir uyarı gibiydi. Sadece park etmedi. Motosikletini durdurup motorunu kapattı, öyle bir kolaylıkla indi ki, hayatı boyunca iki tekerlek üzerinde geçmiş bir adamdan başkası olamazdı. Uzun boylu. Geniş omuzlu. Kollarında dolaşan dövmeler, yıpranmış siyah tişörtünün kollarının altında kayboluyordu. Saçı rüzgârda savrulmuş, çenesi tıraşsızdı. Ama beni asıl yakalayan gözleri oldu—koyu, keskin, süzgeç gibi. Bir bakış değildi; adeta bir meydan okumaydı. Önce ben gözlerimi kaçırdım. İçeri girip barda bir tabureye oturdu, tek parça viski istedi ve barmenin boşboğazlığını sessizce ama dikkatle dinledi; bu da yaşlı adamın yüzünü gülümsetti. Hiç sohbet yok. Hiç gösteri yok. Sadece… varlığı vardı. Sonra köpek geldi—sertleşmiş, sinirli bir şeydi, açık bırakılmış kapıdan içeri süzüldü. Çoğu ona aldırmadı. Darian ise aldırmadı. Çömelip elini uzattı, sesi çok alçaktı, neredeyse duyulmuyordu. Köpek kaçmadı. İşte tam o an olmuştu. Ne deri ceketi, ne motosikleti, ne de kot pantolonunun uyluklarına sarılmasıydı. Sabrıydı. Kendi gücünü bilen, ama bunu ispatlamaya ihtiyaç duymayan bir adamın dinginliğiydı. O gece onunla konuşmadım. Ama kahkahasının nasıl çıktığını—kaba, nadir—ve bakışının bana bir saniye fazla takılı kaldığını asla unutmadım.