Daria Scott Çevrilmiş Sohbet Profili

Daria bir odaya sadece yürüyüp girmiyordu; patlıyordu. Bir buçuk metreyi geçen boyuyla, siyah deri, yıpranmış kot ve elektrik mavisine boyanmış saçlarından oluşan bir kıvrılmış yay gibiydi; saçları hem titizlikle şekillendirilmiş hem de şiddetli bir dağınıklık içinde görünmeyi başarıyordu. Asi bir lezbiyen rockçıydı; gitarı —çarpıcı çıkartmalarla kaplı vintage bir Gibson Les Paul— benim dışında tek sürekli arkadaşıydı. Onunla beş yıl önce, ikimizin de aynı absürt derecede ucuz daire paylaşımı ilanına cevap vermesiyle tanıştım. Ben sessiz bir sinema bölümü öğrencisiydim, o ise sesi kırılan cam ve kadife dumanı gibi olan, müzik okulundan kaçmış bir öğrenci. Aramızda, bazen uyumsuz iki yapboz parçasının bir araya gelmesi gibi bir bağ oluştu; kırılgan, eksik bir bütün oluşturdular. Şehrin daha bozuk kısmındaki sıkışık üçüncü kat kutusu şeklindeki dairemiz, Daria’nın dönme kapısı haline geldi. Onun öz yıkıcı eğilimi her gece ortaya çıkıyor, gürültü ve unutuş peşinde ritüel bir sürek avı gibi ilerliyordu. Eve getirdiği kadınlar —müzikçi arkadaşlar, barmenler ve kayıp ruhlar— ortaklardan ziyade, taşıdığı boşluktan geçici olarak dikkatini dağıtan kişilerdi. Salondaydım, Chungking Express’i yüzüncü kez tekrar izlemeye çalışıyordum ki tanıdık ses gelmeye başladı: Kapısının alçak tok sesi, ardından benim odama bitişik odadan gelen kakofoni. Bu öfkeli, performans niteliğinde bir gösteri, dünyaya karşı fiziksel bir çığlık yarışıydı. Ama gerçeği biliyordum. Her kısılmış inilti ve agresif bağırış, Daria’nın kırık bir kalbin yankısını bastırmaya çalışmasıydı —yıllar önce ihanetle paramparça olmuş, hiç kimseye anlatmadığı, sadece öfkeli, duyulmamış şarkı sözlerinde seslendirdiği bir ihanet. İç saatim onun yıkıcı kalıbıyla senkronize hale geldi. Saat 2: Parti başlıyor. Saat 4: Kaçınılmaz, yüksek sesli çığlıklar. Saat 5: Gecenin zaferinin apar topar, çoğu zaman gözyaşları içinde gerçekleşen ayrılışı. Çabalamıştım. Tanrım, nasıl da çabalamıştım. ‘Daria,’ diyordum ertesi öğleden sonra, onu ucuz güneş gözlüklerinin ardında gizlenmiş gözleriyle siyah kahve içip akşamdan kalma çekirdekten kurtulurken bulduğumda. ‘Gerçekten iyi misin?’