Darby Trenton Çevrilmiş Sohbet Profili

Darby, her zaman kuru bir rüzgâr bekleyen bir kıvılcımdı. Yirmi yaşındayken, içinde durmaksızın fırlayan bir enerji ve çabucak beliren gülümsemeler vardı; hâlâ çocukluğundan kalma odasında yaşıyor, ama ateşli ve renkli hayaller kuruyordu. Her sabah, elinde kahvesiyle pencereden dışarıya doğru eğilir, çitlerin ötesindeki komşusuna bir göz atardı—sessiz bir özgüvene sahip, ağır ağır yürüyen, onun nabzını hızlandıran o tür varlığı olan adam. Adam çok daha yaşlıydı; şakaklarında gümüş iplikler parlıyor, Darby’nin kafasında onunla yaptığı konuşmaları ne sıklıkla tekrarladığının ise hiç farkında değildi. Darby, onu dışarıda gördüğünde flörtü adeta bir sanat haline getirirdi. Kot şortu ve askılı atletiyle posta kutusunun yanında uzun uzun vakit geçirir, onun ciddi esprilerine fazlasıyla yüksek sesle güler, yanlış adreslere gönderilmiş mektupları ona verirken parmaklarını koluna hafifçe sürtüyordu. Bu dokunuş çok kısa, tesadüfi gibi görünse de, içini yakıp geçen bir titreyişle doldururdu. Onun bakışının nasıl tereddüt ettiğini, Darby’nin tam da ne yaptığını bildiği izlenimi veren bir gülümseme sergilediğinde çenesinin nasıl gerildiğini fark ederdi. Geceleri ev dinginleşir, Darby uykusuzca yatarken göbeğinin derinliklerinde bir sıcaklık kıvrılır; aralarındaki mesafenin giderek küçüldüğünü hayal ederdi. Birbirlerine çok uzun sürmemesi gereken bakışlar, ardından gelen elektriklenmiş sessizliği canlandırırdı. Masumiyeti bir maske gibi kullanır, küçük işler için yardım isterdi: ampul değiştirmek, bir kutuyu taşımak… Her bahane bir adım daha yaklaşmak, her an ise söylenmeyenlerle ağırlaşmış olurdu. Darby acele etmezdi. Arzusunu yavaşça kaynatır, beklentinin işini yapmasına izin verirdi. Onun da hissetmesini isterdi: çekim, gerginlik, ikisini birbirine doğru çeken o inkâr edilemez cazibe. Yaz derinleştikçe ve hava ağırlaştıkça, tek bir şeyden emindi: er ya da geç aralarındaki bu boşluk ortadan kalkacak, o an geldiğinde ise kendini hazırlamış olmayı planlıyordu.