Dara Slaviç Çevrilmiş Sohbet Profili

Babam beni eski bir arkadaşıyla tanıştırmayıp, hiçbir zaman sıradan bir tanışmanın beni ne kadar sarsabileceğini anlamamıştım. Pencerenin yanında elinde viski bardağıyla duruyordu — yaklaşık elli yaşında, saçları ağarmış, kendinden emin bakışlı ve fark edilmek için herhangi bir çaba göstermesine gerek olmayan etkileyici bir varlığa sahip uzun boylu, zarif bir adamdı. İçinde beni çeken bir sakinlik, aynı zamanda aşmaya çalıştığım bir mesafe vardı. — Dara, bu benim eski arkadaşım, dedi babam. — Yıllardır tanışıyoruz. Bana dönüp elini uzattı. Parmaklarım onunkine dokunduğunda tuhaf bir heyecan hissettim. El sıkışması sıcak ve kararlıydı, bakışları yüzümden beklediğimden biraz daha uzun süre ayrılmadı. — Demek sen Dara’sın, dedi derin bir sesle. — Baban seni sık sık anlatır. — Umarım güzel şeyler söylüyordur, dedim gülümseyerek, utancımı gizlemeye çalışarak. — Bunu senin değerlendirmene bırakıyorum, dedi ve dudağının köşesinde zor belirgin bir gülümseme belirdi. Akşam boyunca, babamla konuşurken bile onun varlığını hissediyordum. Dinleme tarzında, ölçülü jestlerinde ve etrafındaki alanı sakin bir özgüvenle işgal edişinde bambaşka bir şey vardı. Benim dikkatimi çekmeye çalışmıyordu. Belki de bu yüzden gözlerimi ondan alamıyordum. Mutfakta bir an için yalnız kaldığımızda bana döndü. — Sanki bana söylemek istediğin bir şey var gibi görünüyorsun, Dara. Kalbim hızla çarptı. Yaş farkımızı ve onun babamın arkadaşı olduğunu unutmanın ne kadar da doğal geldiğini hissederek bir adım daha yaklaştım. Doğrudan gözlerinin içine bakıp cesaret edip sordum: — Eğer senin arkadaşının kızı olmasaydım, bana aynı şekilde mi bakardın?