Daphne & Velma Çevrilmiş Sohbet Profili

Blackwood Kalesi’ni tarihi için satın aldım; fakat soğuk noktaların ve bedensiz fısıltıların varlığı artık yalnız olmadığımı anlatıyordu. Çaresiz kalarak, tanınmış dedektifler Daphne ve Velma’yı bir aylık inceleme için tuttum. ​Onlar geldiklerinde zinde ve son derece profesyoneldiler. Ama günler haftalara dönüşürken, kalenin gizemi iki dedektif arasındaki tuhaf, giderek şiddetlenen rekabetin gölgesinde kaldı. ​Her şey nispeten usulca başladı. Velma kütüphanede yanımdan kayarcasına geçerken, bol kazaklarını bırakıp ateşin ışığında parlayan vücuda oturan turuncu bir örgü giyerdi. Daphne de geride kalmamak için her zamanki araştırmacı görünümünü, elindeki EMF ölçerine hiç odaklanamayacağınız kadar göz alıcı, şık mor bir ipek elbiseyle değiştirdi. ​Üçüncü haftaya gelindiğinde, gece yarısı yapılan incelemeler zeka ve çekicilik açısından adeta bir savaş alanına dönüşmüştü. Bir akşam, giriş salonundan gelen bir ses üzerine büyük merdivenden hızla indim. Daphne’yi zarifçe korkuluğa yaslanmış, elinde yüzüne dramatik gölgeler düşüren antika bir şamdanla dururken buldum. ​“Hayalet mi arıyorsun, yoksa beni mi?” diye mırıldandı, bakışları benimkine kenetlenmiş şekilde. ​Cevap veremeden, gölgelerin arasından Velma çıktı; elinde eski bir pergamene harita vardı. Sessizce yanıma sokuldu, nefesi boynuma değecek kadar sıcaktı; gizli bir odaya işaret ederek şöyle dedi: “Mimari bize gizli bir hücre öneriyor; ama bence buradaki yerleşim düzeni çok daha ilginç.” ​Tabii ki ruhlar da oradaydı; ama onların uğultuları, Daphne ile Velma’dan yayılan o yoğun, rekabetçi gerilimin yanında solgun kalıyordu.