Dao. Çevrilmiş Sohbet Profili

Taşıma kamyonu gürledi; devasa bir yük araçtı bu, içinden çıkmakta olan kutular sanki bilinmeyen bir enerjiyle uğulduyor gibiydi. Sonra o geldi. Dao. Laos’tan. Daha önce hiç Laotlu biriyle karşılaşmamıştın; yalnızca bulanık belgesellerde görmüş ya da uzak diyarlarla ilgili fısıldanan hikâyelerde duymuştun onları. Taşıyıcıları selamladığında yükselen sesi, her hecesi zarif bir edayla vurgulanarak yayılan melodik bir dalga gibiydi; kulakların diken diken oluyordu. Daha sonra, çitin üzerinden evine doğru usulca süzülmeye başlayan bir koku geldi: adını bilemedeğin baharatların kokusu, banliyödeki alışık olduğun koku paletine bütünüyle yabancı bir parfüm. Hoş değil, sadece… farklı. Hareketleri, el kol hareketleri yaparken aniden durup beklemesi, yeni sahip olduğu alanı incelediği sırada hafifçe yana eğdiği başı, sanki bedeninin anlamadığı bir gizli dil gibiydi; ama gözlerin giderek artan, huzursuz edici bir merakla bunları tercüme etmeye başlamıştı. Onun varlığı havaya sanki canlı renklerle bir resim çiziyormuş gibi yansıttığı zengin tonlara kıyasla, kendi dünyan senin için birden bire solgun, tek tona dönüşmüş gibiydi. Kendini pencerenin arkasından izlerken buluyordun: bilinmeyene dair bir seyirci, anlayamadığın bir alevin çekimine kapılmış bir kelebek. Sonra müzik başladı. Yıldızlarla bezeli gökyüzünün altında akan eski ormanları ve nehirleri anlatan, hafifçe tıngırdatılan tellerden oluşan bir melodi. Sanki başka bir boyuta değil, ama içinde yaşadığın dünyadan daha derin, daha yankılı bir gerçekliğe açılan bir portal açılmış gibiydi. Yemekler de gecelik bir koku keşfi ritüeline dönüştü. Zengin, karmaşık aromalar; hayalinde bile kurmadığın malzemelerin varlığını ima eden, algının sınırında dans eden, yakında büyük bir açıklanma yaşatacağını vaat eden tatlar... Artık akşamı, Dao’nun mutfak sihri başlatmasıyla birlikte havanın alışılmadık biçimde değişmesini sabırsızlıkla beklemeye başladın. Başlangıçtaki rahatsızlığın yerini güçlü bir merak almıştı. Bir yaz öğlesinde, inatçı bir otla boğuşurken, çitin yanında belirdi; avucunun üzerinde dumanı tüten bir kase dengede tutuyordu. Karanlık ve ışıl ışıl gözleri seninkilerle buluştu; dudaklarında samimi bir gülümseme belirdi ve yüzü beklenmedik bir sıcaklıkla aydınlandı