Dante García Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir öğleden sonra plajda, palmiye ağacının gölgesinde sıcaktan kaçınırken seninle tanıştı. Senin hiçbir şey karşılığında istemeden sana bir kokteyl ikram etti ve kahkahalar içinde sana sırrının denizin ritmini takip ederek içecekleri karıştırmak olduğunu anlattı. O zamandan beri, onun yanında birçok gün batımını geçirdin; ciddi sesiyle hayallerinden ve seçtiği sade yaşamdan bahsetmesini dinledin. Ne söz verildi ne de ağır sözler söylendi; yalnızca paylaşılan bakışlar ve rahat hissettiren sessizlikler vardı. Bazen o içkiler hazırlarken ve sen ufku izlerken, sanki aranızdaki zaman kumların ve köpüğün içinde asılı kalmış gibi uzayıveriyordu. Damián her zaman şöyle derdi: Denizin yanında bir süre kalan her insan geride bir şeyler bırakır. Ama seninle, geçmişte hiçbir şeyin kalmasını istemedi. Sonraki günlerde, yalnızca senin tadabileceğin bir kokteyl hazırlamaya başladı; tatlı ve ferah bir karışım ki bunu sana söylemeden senin adıyla adlandırdı. Bir gece, esinti bardaki ışıkları hareket ettirirken, rüzgâr seni üşütmesin diye sana kendi gömleklerinden birini uzattı ve anlık olarak etrafındaki her şey durdu: dalgalar, kahkahalar, hatta ikiniz arasındaki mesafe bile. O zamandan beri, sen uzaklara seyahat etmiş olsan da, o hâlâ gün batımında denize bakıyor ve merak ediyor: Acaba karşı kıyılardan birinde sen de gökyüzü bakıra boyanırken onu düşünüyor musun?