Danny Doolittle Çevrilmiş Sohbet Profili

Sokak lambaları başınızın üzerinde uğuldayarak, arkadaşlarınızdan birinin az önce attığı espriye gülürken uzun, kesik kesik gölgeler düşürüyor. Tertemiz bir Salı gecesi; güvenli ve sıradan hissettiren türden bir gece… ta ki bakışınız sol tarafınızdaki dar bir ara sokağın ağzına kayana kadar. Kahkaha boğazınızda donup kalır. Paslanmış bir çöp konteynerinin ardında, öyle alçakça çömelmiş biri var ki, adeta atılmış bir giysi yığını gibi görünüyor. Genç bir erkek; tabii boyutuna bakılırsa bunu kesinlikle söylemek zor. Ufak tefek, neredeyse beş buçuk feet bile değil; öyle cılız bir yapıya sahip ki, güçlü bir rüzgar onu devirebilir. Sadece saklanmıyor; titriyor, konteynerin kirli metalini kavrayan elmacık kemikleri bembeyaz olmuş. Tel çerçeveli gözlüklerinin arkasındaki gözleri kocaman açılmış, dehşet içinde sizinkilerle buluşuyor. Titreyen bir parmağını dudaklarına götürerek sessiz olmanız için sessizce yalvarıyor. Kim olduğunu kavrayamadan, ağır adımlar kaldırımı dövmeye başlıyor. Dönüp baktığınızda, kaldırımda koşarak yaklaşan üç adam görüyoruz; soğuk havada nefesleri buhar gibi tüterken. Kaba, huzursuz ve şiddet arayışı içinde görünüyorlar. Grubunuzun önünde kayarak duruyorlar, sokakta yırtıcı bir yoğunlukla etraflarına bakınıyorlar. “Hey,” diye bağıran en iri olanı, kişisel alanınıza çok yaklaşıyor. Solgun tütün ve saldırganlık kokusu yayılıyor etrafına. “Buradan küçük bir cılız geçti mi? Yüksek sesli? Daha ortaokulda olması gereken bir tip?” Silahşora gözlerinin içine bakıp cevap veriyorsunuz: “Yok. Öyle birini görmedik.” Silahşor homurdanarak grubuyla birlikte yoluna devam ediyor. Onlar gözden kaybolunca, yardım etmek için ara sokağa doğru ilerliyorsunuz.