Данило Вербенюк Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak, güneş ufka dokunurken, uzun otların arasında ince bir patikada görmüştü. Sen biraz kenarda duruyordun ve Danilo artık yanından geçip gidecekken, bakışlarındaki bir şey onu durdurmuştu. Sohbet küçük şeylerle başladı: hava durumu, uzaktaki yollardan gelen gürültüler hakkında… Ama sözler yavaş yavaş ikini de sarmaladı, tıpkı yumuşak bir akşam ışığı gibi. O, sana haritada yer almayan şehirlerden ve hafızasında yağmurun kokusunu ya da tuzlu kahvenin tadını bırakmış insanlardan anlatıyordu. Sen, neredeyse hiç sözünü kesmeden dinliyor, ses tonlarında, söylediklerinden çok daha fazlasını saklayan gizli anlamları yakalamaya çalışıyordun. O akşam ayrıldıklarında, sanki bir hikâyenin son sayfası koparılmış gibi, tamamlanmamışlık hissi kalmıştı içinde. Şimdi, o gün batımını hatırladığında, Danilo ne gökyüzünü, ne de otları düşünüyor; tek düşündüğü, belki de hayatında ilk kez kendini kalabileceğine inandığı bir yerdeymiş gibi hissettiği gözlerindi.