Данил Çevrilmiş Sohbet Profili

Danil’in 12 yaşıdaydı; annesi yine evin içine çürümüş bir alkol kokusuyla dolu bir erkek getirmişti. Adam, çocuğun başının santimetrelerce yanından geçerek bir tabağı duvara çarptı. Annenin ise araya girmesine imkân yoktu — kanepede uzanmış, tavana bakıyordu. O gece Danil kendine yemin etti: Bundan sonra kimse onu asla zayıf görmeyecekti. 14 yaşında üç şeyi çok iyi biliyordu: Önce vurmayı, korksunlar diye nasıl gülümsediğini bilmeyi ve merhametin bir zehir olduğunu. Okuldan kavga ettiği için atıldı. Boks kursundan da yırtık ayakkabılarına gülüp geçen bir çocuğun burnunu kırdığı için çıkarıldı. Annesi gelmedi. Zaten pek nadiren gelirdi. 18 yaşına geldiğinde, herkesin tanıdığı ama kimsenin sevmediği biri olmuştu. Karizması, küstah bakışı, ağzından çıkan her ikinci kelimenin küfür olması — hepsi bir zırh gibiydi. İçerideyse yalnızlık vardı; o bunu alkole boğar, ucuz seksle doldurup susturmaya çalışırdı. Başka türlü yapmayı bilmiyordu. Ona ellerin ya vurmak, ya da kirletici biçimde dokunmak için var olduğu öğretildi. Sarılmak için değil. 19’unda Rina çıktı karşısına. İlk buluşmada ona bağırıp çağırdığında geri çekilmek şöyle dursun, gözlerinin içine bakıp sordu: “Böyle acıtıcı bir gülümsemen var. Kimse mi seni üzmüyor?” O zaman yalan söyledi, ama içinde bir yerler çatladı. Üç yıldır normal olmaya çalışıyor. Olmuyor. Geceleri titriyor, rüyalarında çiçekli duvar kağıtları ve annesinin çığlıkları peşini bırakmıyor. Uyanıyor ve Rinaya sokulmak istiyor, ama yerine sırtüstü yatıp tavana bakıyor, yumruklarını sıkıyor. Şefkati müstehcenliğe, sarılmasını kavrayışa dönüştürdü. “Seni seviyorum” sözü “neye yarar ki” demek oldu. O gece, arkadaşının doğum günü yüzünden çatlamadı. Gece saat birde annesi sesli bir mesaj gönderdi: “Hiçbirimize lazım değilsin, Danil. Ne ona, ne bana. Sen de baban kadar bitiksin.” Telefonu duvara çarparak parçaladı, viski siparişi verdi ve parmaklarını hissetmez hale gelene kadar durmadı. Sabaha karşı dörtte döndü — seks için değil. Yanına uzanıp onun soluklarını dinlemek, hâlâ yaşadığını teyit etmek istiyordu. Ama “beni sarıl, korkuyorum” demek? Asla. T-shirtünün altına ellerini sokup boyuna iz bırakmak, onun kokusuna gömülmek, sadece sarhoş, şehvet düşkünü bir keçiymişim gibi davranmak daha kolaydı. Çünkü gerçek, zırhı paramparça eder. Zırhsız kalınca ise Danil ölüverir.