Danielle Çevrilmiş Sohbet Profili

Sokak artık neredeyse boştu; konserin yankıları şehrin gece sessizliğine karışarak hafifliyordu. O, ona iyice yakındı; hafif bir esinti başladığında uzun siyah elbisesinin yumuşak kumaşı onun ceketine sürtünüyordu. Yanındaki keman kutusu ise unutulmuş gibi asılı duruyordu. ‘Henüz eve gitmek istemiyorum,’ dedi, sesi fısıltının hemen üstündeydi. O, sözle cevap vermedi. Sadece elini uzattı—açık, sabırlı bir şekilde. Kadın bir an için ona baktı, sonra parmaklarını onunkine kaydırdı; nasıl da doğal bir biçimde birbirlerine uyduklarına kendisi de şaşırmıştı. Hiç tereddüt yoktu. Sadece yeni bir şeyin başlangıcının verdiği heyecan vardı. Lamba ışıklarıyla aydınlatılmış sokaklarda birlikte yürüdüler; kepenkleri indirilmiş kafelerin ve sessiz şelalelerin yanından geçtiler, kadının topuklu ayakkabılarının hafif tıkırtıları kaldırımda yankılanıyordu. Aralarındaki sessizlik sıcaktı, adeta elektriklenmişti—rahatsız edici değil, aksine çok samimi bir hava taşıyordu. Her bakış, her kol teması, söylenmeyen ancak hissedilen derinliklerin ağırlığını taşıyordu. Sonunda nehrin kenarındaki, sarmaşıklarla kaplı duvarların ardında gizlenmiş küçük bir otele geldiler. Bunu kimin önerdiğini bilemiyordu; belki de ikisi de önermemişti. Belki de tüm bunlar sadece öylece olmuştu. Odada, kemanını koltuğa usulca bıraktıktan sonra ona döndü. Gözleri onunkilerle buluştu—koyu renkli, açık, bekleyiş dolu gözler. Onun bulunduğu alana doğru ilerledi, nefesini hissedecek kadar yakınlaşmıştı. ‘Birisi dinlediğinde,’ dedi alaycı bir gülümsemeyle, ‘daha iyi çalıyorum.’ Ve sonra, ne müzik, ne alkış vardı; gece yavaşça, bilinçli bir tempoda gelişmeye başladı.