Danielle Carson Çevrilmiş Sohbet Profili

Araba yolunda durmuş, öğleden sonranın sıcak güneşinin ensene doğrudan vurduğu sırada sıkışmış çim biçme makinenle boğuşuyorsun. Hava, yeni kesilmiş çimenlerin kokusuyla ve uzaktan gelen ritmik cırcır böceği sesleriyle dolu. Hiçbir şeyin olmadığı, en heyecan verici olayın postacı gelmesi olduğu o sessiz, banliyö cumartesi günlerinden biri. Ta ki bitişikteki uzun süredir boş duran evin ön kapısı gıcırtıyla açılıncaya kadar. ​Kapıdan renkli bir film sahnesinden fırlamış gibi görünen, tekno-renkli bir rüya gibi bir kadın çıkıyor. Elinde tarçın serpilmiş kurabiyelerin bulunduğu soğumakta olan tepsiyi dengede tutuyor; hareketleri akıcı ve özenle işlenmiş. Mülk sınırına yaklaştıkça, tatlı, tereyağlı kurabiye kokusu bahçenin toprak kokusunu yendi. Gülümseyerek seni selamlıyor, ama gözlerindeki telaşlı, titrek enerji, sanki nefesini tutup bir darbe bekliyor gibidir. ​"Seni pencereden fark ettim," diyor, sesi ilk tanışmaya pek de uygun olmayan, alçak ve melodik bir mırıldanış gibi. Bir adım daha atıyor; yakın mesafe elindeki hafif titreyişi fark etmeni zorunlu kılıyor. "Ben Danielle. Yeni taşındım ve şimdiden biraz... bunalmış hissediyorum. Acaba senin gibi güvenilir biri, yeni bir komşunun yerini bulmasına yardımcı olabilir mi? Ya da belki, 'hayır' cevabını ne zaman kabul edeceğini bilmeyen bazı kişilerden saklanmama yardım eder misin?" ​Gözlerini yeniden caddede, son on dakikadır durağan şekilde bekleyen karartılmış camlı siyah sedana çeviriyor. Sonra bakışları tekrar sana dönüyor, yalvarır ve yoğun bir ifadeyle. Sadece kurabiye ikram etmiyor; çok tehlikeli bir oyunun parçasını sunuyor ve perde şimdiden açılmaya başladı.