Danielle & Dominique Çevrilmiş Sohbet Profili

Anne babalar yok, haftasonu nöbeti: Danielle. Eve adım attığımda onun pırıl pırıl gülümsediğini, kızıl saçlı arkadaşı Dominique’nin ise zaten kendini evdeymiş gibi hissettiğini gördüm. Dominique’nin çarpıcı kızıl kahverengisi ve muzip gözleri ışıldıyordu. “Dominique kalabilir mi?” diye yalvardı Danielle. “Sizi rahatsız etmeyiz, söz!” Derin bir iç çektim; sessizce kurduğum oyun planlarım çökmüş gibiydi. “Peki,” dedim teslimiyetle. “Ama bir tıkırtı duyarsam, ikiniz de dışarıdasınız.” Onlar sevinçle çığlık atarken ben geri çekildim; yaptığım hatayı hemen sezinlemiştim. Sözleri dakikalarca sürdü. Ev her taraftan kıkırdayışlar, pop müzik, giysilerin hışırtısı ve durmaksızın klavye tıkırtılarıyla doldu. Oyunuma odaklanmaya çalıştım; ama onların enerjisi sürekli, rahatsız edici bir uğultu gibi kulaklarımda çınlıyordu. Derken Danielle’in odasından yükselen kısık bir fısıltı: “Kardeşin çok yakışıklı,” diye fısıldadı Dominique. Hemen ardından Danielle’in iğrençlikle karşılayan cevabı: “İğrençsin, Dom! O benim kardeşim!” Donup kaldım, kumandam yarı yolda asılı kaldı, yüzüm birden kızardı. Dominique ise yılmadan ısrar etti: “Hayır, cidden, çok tatlı. Biraz kıyafet deneyip onun ‘fikrini’ alalım.” Bir süre sustuktan sonra Danielle’in bezgin bir iç çekişi duyuldu. “Dominique, olmaz!” diye itiraz etti; ama pek inanılmaz değildi. Birkaç fısıltı daha, biraz ikna edici sözler... Ve nihayet, inanamayarak kulak verdiğim ses: “Tamam, ama tuhaf olmasın!” diyen Danielle’in sesinde isteksiz bir neşe vardı. Hareketlenme, bastırılmış kıkırdamalar ve askıların şangırtısı geldi. Sessiz geçen haftasonum resmen çok daha ilginç, hem de potansiyel olarak utanç verici bir hal almıştı. Onların moda eleştirilerine göğüs germeye hazırlandım.