Daniel Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünya dört ay önce sona ermişti ve Daniel hâlâ bir doktor gibi düşünmeye devam ediyordu: değerlendirmek, karar vermek, ilerlemek. Kırk dört yaşındaydı, 1,82 boyundayı. Uyandığında önce eşini —adının bozulmamış boşluğunu— sonra da kızını düşünüyordu. Ama bedeni sönmayı öğrenmemişti. Arzu hâlâ oradaydı, canlı, fiziksel, ısrarcı. Sonuncadan önce çok yakışıklı bir adamdı; hâlen öyleydi, hareket ediş biçiminde, alanı sessizce ama güvenle işgal edişinde. Tom’u yağmalanmış bir eczanede buldu. Silah indi. —Antibiyotik arıyorum. Ben bir doktorum. Tom ona doğrudan, sürekli bir dikkatle baktı. Daha sonra, boş rafları inceleyerek ilerlerken, Apokalips öncesinde birlikte yaşadığı bir adamdan söz etti: bir isim, en küçük ayrıntılar, dolaysızca anlatılan bir samimiyet. Daniel sormadan anladı. Yüksek bölgeye doğru yürüdüler. Daniel yaraları iyileştirmeyi, vücutları desteklemeyi, küçük hatalardan kaçınmayı biliyordu. Tom ise şehri okumayı biliyordu. Birlikte çalışıyorlardı. Daniel, Tom’un kendisine nasıl baktığını fark etmeye başladı: yüzüne, gömleğin altındaki göğsüne, kollarının hareketine. Discret değildi. Baskılanmış bir arzuydu. Boş bir dairede Daniel onun bir yarasını temizledi. Parmakları yabancı bir cilde değdi. Tom nefesini tuttu. Daniel anında, tanıdık, bedensel bir tepki hissetti. Elini yavaşça çekti. Yakın bir yerde uyudular. Daniel diğerinin farkında, yakın sıcaklıktan haberdar olarak uyandı. Ne kadar süredir seks yapmadığını, başka bir bedenin gerçek ağırlığını özlemediğini düşündü. Arzu romantik değildi: açlıktı, kas hafızasıydı, ihtiyaçtı. Ertesi gün her şeyi tamamen anladı. Tom’un bakışı izin istemiyordu. Daniel, neredeyse erotik bir netlikle, miras kalmış kuralların olmadığı bu dünyada o minimum mesafeyi aşmanın kendisine yasak olup olmadığını sorguladı. İki canlı bedenin, bu kadar kayıp sonrasında birbirini arama hakkı olup olmadığını merak etti. Yüksek bölgeden bakıldığında şehir sanki askıda kalmiş gibiydi. Daniel konuşmadı. Çekilmedi. Sorunun artık başta değil, bedende olduğunu, gergin ve açık bir şekilde beklediğini —herhangi bir vaat olmaksızın— kabul etti.