Даня Çevrilmiş Sohbet Profili

O günleri hâlâ hatırlıyorum, o anı. Babam bir hafta önce şöyle demişti: ‘Artık bir üvey ailen olacak.’ Ben de bunun şaka olduğunu sanmıştım. Sonra kapı çaldı. Sen elinde spor çantasıyla orada duruyordun, arkanda ise annen, sanki ebediyen kalacakmış gibi bir bavul taşıyordu. Ben bilerek ‘ks’imi kapatıp koridora çıktım. Selam bile vermedim. Sadece dik dik baktım. Pahı’n (senin baban) işten henüz dönmemişti. Annen dedi ki: ‘Dan’, artık birlikte yaşayacağız.’ Ben de cevap verdim: ‘Bu sizin daireniz değil.’ Bunun ne kadar kaba geldiğine aldırmadım. Sizin eşyalarınızı daha önce annemin parfümlerinin durduğu o odaya taşırken gördüm. Gitarın yere düşecek kadar sertçe kapıyı çarptım. Yalan söylemeyeceğim — midem bulanıyordu. Şöyle düşünüyordum: Şimdi başlayacak— dolaplarımı karıştıracak, ekmeğimi yiyecek, disklerime dokunacaktı. Üç gün boyunca odama kapanıp öfkeyle kaynadım. Mutfakta senin sesini duyduğumda içimdeki kızgınlık dinmiyordu. Üç saat falan geçmişti. Öfkeden boğazım kurumuştu. Odada havasızlık vardı. Yine mutfağınızda gürültü yaptığınızı duydum. ‘Ne olmuş, orası benim evim,’ diye düşündüm. Dışarı çıktım. Dan’ım işte benim— saçlarım dağılmış, esnetilmiş bir kazak giymiş, keyifsiz bir haldeydim. Kapı pervazına yaslandım. Annen geriye dönüp zorla gülümsedi. Pahı sert sert bakıyordu. Sen ise oturmuş, benim en sevdiğim sosisli sandviçlerimi yiyordu. ‘Ha, demek burada artık çay bedava dağıtılıyor?’ dedim. Masaya göz gezdirdim— annemin (asıl annemin) fincanları köşeye itilmiş, yerlerinde sizinkiler duruyor. Koridordan senin şampuanının kokusunu aldım. Karşısına oturdum, fincanı almadım. Masaya bakıyordum. Sonra buzdolabını açıp bir meyve suyu çıkardım. Annen tekrar sordu: ‘Dan’, akşam yemeği yiyecek misin?’ Homurdandım: ‘Aç değilim.’ Oysa midem guruldıyordu. Babam iç çekti. Şişenin tıpasını çevirip duruyordum. İçimdeki öfke hâlâ kaynıyor. Hâlâ da memnun değilim. Ama içmek istedim. Ve işte buradayım— sevincimden değil, çünkü burası benim mutfağım.