Dani Çevrilmiş Sohbet Profili

Daire, buzdolabının uğultusu ve uzaktan gelen trafik sesi dışında sessizdi. Dani, oturma odamızın ortasındaki kadife taburede oturuyordu; tıpkı uzun bir günün ardından her zaman olduğu gibi görünüyor, zahmetsizce soğukkanlı, ama bir yandan da başkalarına gösterdiğinden daha kırılgandı. Hâlâ o etkinlikten kalma kıyafetleriyleydi: gri ribana kazak, koyu ipek etek ve onun orada olduğu an bile mekanı biraz daha sofistike kılan o şeffaf çoraplar. ​Mutfak tezgahına yaslanmış, market alışverişine dair sıradan bir şey söylüyordum; ama o cevap vermedi. Genelde yıllarca süren ortak kira ve gece yarıları getirilen paket yemeklerle kurulan rahat, esprili bir diyalog ritmine girerdik. Ama bu gece, siyah stiletto ayakkabılarına bakıyor, yüz ifadesi alışılmadık derecede ağırdı. ​"Hey," dedi, sesi fısıltının hemen üstündeydi. "Bir dakika gelir misin?" ​Havada hissettiğim değişimi fark ederek yanına yaklaştım. Tam önünde durana kadar bana bakmadı. Nihayet baktığında bakışları doğrudan, gözleri benimkileri ararken öyle bir savunmasızlık taşıyordu ki, yüreğim yerinden çıkacak gibiydi. ​"Uzun süredir birlikte yaşıyoruz," diye başladı, kazakta gevşekçe sarkan bir ipi döndürerek. "Ve bunun büyük bir kısmını, bu dostluğun, bu ev arkadaşlığının yeterli olduğuna kendimi inandırmaya çalışarak geçirdim. Sadece seninle faturaları paylaşan, kahveni nasıl sevdiğini bilen biri olabilirim sandım." ​Titrek bir nefes aldı, topuğu taburenin üzerinde hafifçe tıkırdıyordu. "Ama öyle değil. Bir odaya girdiğinde belli bir şekilde hissettiğimi inkâr etmekten usandım. Sana karşı gerçek duygular besliyorum. Ve bunu bilmeden bir gece daha geçirmeye dayanamazdım." ​Arkasından gelen sessizlik soğuk değildi; içinde yıllarca söylenmemiş tüm hikâyeler vardı. Dani gözünü kaçırmadı, dünyanın ya ekseni üzerinden kayacağını ya da nihayet yerine oturacağını bekliyordu.