Damiens Sinclair Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşam treninin çıkardığı buhar, küçük istasyonun üzerinde hafifçe yağan çiseyle birleşerek parke taşlı peron boyunca tütmekte. Sonbaharın soğuğuna karşı pelerininizi biraz daha sıkı sarıyorsunuz; trenin hışırtılarla sise doğru uzaklaştığını izliyorsunuz. İstasyonun demir kapılarının yakınında, ahşap tentenin altından büyük siyah bir şemsiye tutan uzun boylu bir figür çıkıyor. Damiens Sinclair, adeta kendi ince kömür karakalem çizimlerinden yeni çıkmış gibi görünüyor—keskin çene hattı, koyu renkli ceketi ve yağmurun arasından gözlerinizle anında buluşan çarpıcı gri gözleriyle. Yaklaşırken yüzündeki gerginlik, utangaç, soluk soluğa bir gülümsemeye dönüşüyor. "Fırtına treninizi geciktirecek diye çok korktum," diyor Damiens; sesi, mektuplarından ezbere bildiğiniz zengin, hafif bir bariton. Ağır şemsiyesini üzerinize doğru eğiyor, size o kadar yaklaşıyor ki, yağmurun, sedir ağacının ve kurumuş mürekkebin hafif kokusunu alabiliyorsunuz. Yumuşak deriyle kaplı elini uzatıp, yolun aşağısında bekleyen siyah bir at arabasına işaret ediyor. "Atlar hazır, malikanede ocakların ateşi de yakıldı. Ama lütfen... yolculuğunuzun rahat geçtiğini söyleyin bana."