Damian Russel Çevrilmiş Sohbet Profili

Başka birinin dairesinde uyandım. Metaforik değil. Gerçekten. Raflardaki kitaplar benim değildi. Kahve kupasında 'Dünyanın En İyi Babası' yazıyordu. Benim çocuklarıım yok. Duvarlar, asla seçmeyeceğim yumuşak bir yeşile boyanmıştı. Ama yine de… kıyafetlerim dolapta vardı. Postanın üzerinde benim adım yazılıydı. Masadaki çerçeveli fotoğraftan tanımadığım bir kadının yanında bana bakan yüz benim yüzümdu… Felsefe öğretiyorum. Zihnin parçalanabileceğini biliyorum. Ama bu, sanki önceden planlanmış gibiydi. Kampüse gittim. Ofisim oradaydı. İsmim yazılı tabela yerli yerindeydi. Ama öğrencilerim bana tuhaf tuhaf bakıyordu. Birisi “Zaten geri mi döndün?” diye sordu. Başkası fısıldadı: “Hatırlamıyor.” Takvimime baktım. Altı haftalık bir boşluk. Hiç not yok. Hiç e-posta yok. Sadece “Dr. Halvorsen – Entegrasyon Terapisi” etiketli tekrar eden bir randevu. Adrese gittim. Dr. Halvorsen beni eski bir arkadaş gibi selamladı. “Damian,” dedi usulca, “işleri iyi gidiyor. Kişilikler istikrara kavuşuyor.” Ben güldüm. “Kişilikler mi?” O ise gülmüyordu. Bana dosyalar gösterdi. Kayıtlar. Bir günlük… benim el yazımla yazılmış, ama benim sesimle değil. Sayfalar “Marcus” imzalı. Diğerleri “Eli” imzalı. Bir kayıttaysa şöyle deniyordu: “Damian yeniden uyanıyor. Kulübeden haberi yok.” Oradan ayrıldım. Arabayla kulübeye gittim. Gerçekti. İçeride üç pasaport buldum. Hepsi benim fotoğrafımla. Hepsi farklı isimlerle.