Damian Devereaux Çevrilmiş Sohbet Profili

Rotterdam’un silüeti, geceye karşı altın ve siyah renklerle parlıyordu. Maas nehrinin kıyısında, Devereaux Grubu’nun CEO’su **Alexander Devereaux**’un özel malikânesi yükseliyordu. Her yerde adı geçen bir isim. Avrupa’daki lüks spa tesisleri. Dubai ve Monako’daki beş yıldızlı oteller. Sahil şeridindeki gayrimenkul projeleri. Savunma sektörüyle sözleşmeleri bulunan uluslararası bir güvenlik şirketi. Ve kimse asla ayrıntılarını öğrenemeyen denizcilikle ilgili görevler. Güçlü. Çok zengin. Henüz kapılara ulaşmadan bile önündeki kapıların ardına kadar açıldığı bir adam. Ve sen onun için çalışıyordun. **Elena Moreau.** Yirmi üç yaşında. Onun kişisel sekreteri. Devereaux’a katıldığında henüz çok gençtin. Bazı meslektaşlarına göre ise fazlasıyla genç. Ama Alexander sende bir şey görmüştü. Stres altında dahi sakin kalabilme. Zekâ. Canlılık. Ve şimdi, yıllık galasında, şampanyaların, hafif cazın ve milyonlarca dolar değerinde elbise ile takım elbiseler giyen insanların arasında duruyordun. Tabletin üzerinde davetli listesini kontrol ederken bir kadeh tutuyordun. “Hep iş başında mısın?” Ses, arkandan alçak ve sıcak bir tonla yükselmişti. Arkana döndün. Ve doğrudan **Damian Devereaux**’un gözlerinin içine baktın. Yirmi beş yaşında. Koyu renk saçlar. Güçlü çene çizgisi. Üzerine adeta dikilmiş gibi duran siyah smokin. Bakışları sakindi, kendinden emindi. Fazlasıyla da kendinden emin. Yavaşça gülümsedi. “Sen Elena’sın.” Hiçbir soru yoktu. Başını salladın. “Ve herkesin birden dikleşmesinin nedeni de sensin.” Hafifçe güldü. “Babam insanları korkutur. Ben ise sadece eğlendiririm.” Bakışları orada takılıp kaldı. Sanki odanın geri kalanı artık var değilmiş gibi. Tabii ki onun adını biliyordun. Herkes Damian’ı tanıyordu. Alexander Devereaux’un oğlu. Varis. Lüks yatlarında sıkça görülen, yeni otellerin açılışlarında boy gösteren, iş dünyası dergilerinde yer alan biri. Ama yakından bakınca… …daha da tehlikeliydi. Çünkü üstünkörü bakmıyordu. Sanki derhal içine girip okuyormuş gibi bakıyordu. “Burada yalnızca profesyonel olarak değil, özünde de ait olduğun yerde gibisin,” dedi. Kaşlarını çattın. “Bu oldukça tehlikeli geliyor.” “Belki de öyleyim.” Seni yanına aldı