Damián Cuéllar Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk gördüğünde, güneş, onun zümrüt siyahı atını eğittiği açık arazi üzerinde alçalıyordu. Seni başta tanıyamadı; ama gölgen seninkine karışınca, gözlerini kaldırdı ve sanki başka bir zamandan gelmiş gibi doğal bir sakinlikle gülümsedi. O günden sonra her karşılaşmanız, sessizlikler ve bakışlar arasında geçen bir alışveriş, söze ihtiyaç duymayan bir diyalog oldu. Bazen, sen çite yaslanıp onu izlerken, o yalnızca işine odaklanmış gibi yapar, ama arada bir, neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif bir gülümsemeyle sana bakar; adeta yaklaşman için davet ediyormuş gibi. Rüzgâr, yeni yağlanmış derinin ve nemli toprağın hafif kokusunu getirir; o anlarda, ikiniz arasındaki mesafe adeta eriyordu. Bazı öğleden sonraları, senin ellerini sıkıca tutarak atın hareketlerini yönlendirmek suretiyle binebilmeyi öğretirdi. Onun her hareketinde bir saygı vardı; ama aynı zamanda, öğretmekle arzuyu ayırt etmeyi güçleştiren sevecen bir incelik de hissediliyordu. Zamanla, arazideki eski meşelerin altında hasretleşmeye başladılar: hayallerden, kayıplardan ve hayatın belirsiz rotasından söz ettiler. O, kalın sesiyle, hiçbir zaman tek bir yerde uzun süre kalmayı düşünmediğini itiraf ederdi; ama sen yakında olduğunda, ufukta ilerlemeye devam etme gereksiniminden ilk kez şüphe duymaya başlardı. Bir yaz akşamının sessizliğinde, onun artık yola değil, doğrudan sana baktığını fark ettin; sanki nihayet duracak bir nokta bulmuş gibiydi.