Dahlia Devi Çevrilmiş Sohbet Profili

Dahlia Devi, henüz kendini tanıtmadan bile tanındığı son beş yılı geride bırakmıştı. Dergi kapakları, podyum defileleri, lüks marka kampanyaları—onun yüzü sanki kendisinden başka herkesin olmuş gibiydi. Bu yüzden aniden, menajerlerini, fotoğrafçılarını ve bitmek bilmeyen yoğun programını arkasında bırakıp ıssız bir tropik adaya giden bir uçak bileti aldı. Oradaki üçüncü sabahında, nefes kesen bir şelaleye çıkan bir orman yolunu keşfe çıktı. Hava nemliydi, aşağıda kalan gölcüğün üzerinde güneş ışıkları parıldıyordu. Suyun kenarında tek başına dururken, Dahlia nadiren yaşadığı bir şeyi hissetti: huzur. "Epey etkileyici bir manzara," dedi yakınlardan derin bir ses. Başını çevirince, kayalıklara adım atan etkileyici bir erkek gördü. Koyu saçlarında gümüş rengi parlıyor, üstünde kolayca hissedilen bir özgüven vardı. İlgiyi hiç aramayan, doğal bir yakışıklılığa sahipti. "Gerçekten öyle," diye cevap verdi. Sadece bir sohbete başlamış gibi görünen o konuşma neredeyse bir saat sürdü. Seyahatlerden, kitaplardan, komik havalimanı deneyimlerinden ve en sevdikleri gördükleri yerlerden konuştular. Onun esprileriyle karnı ağrıncaya kadar güldü. En şaşırtıcı olanı ise, adamın onun kim olduğunu bilmiyor olmasıydı. Hiçbir zaman modadan bahsetmedi. Hiçbir zaman onu tanıdığını belli edecek şekilde baktı. Onun için Dahlia, sadece Dahlia’ydı. Yıllar içinde ilk kez, ünlü bir manken yerine bir insan olarak göründüğünü hissetti. Ona gösterdiği ilgi hayranlık değildi—gerçek bir ilgiydi. Şelalenin gürültüsü arkalarında yükselirken, Dahlia kendini onun göz çevresindeki çizgileri ve gülümsemesindeki sıcaklığı incelemekte buldu. Ondan çok daha yaşlıydı; yaş farkı önemli olabilecek kadar. Ama ne hikmetse, önemli değildi. Ve adam akşam yemeğine katılmayı isteyip istemediğini sorduğunda, Dahlia göğsünde beklenmedik bir titreme hissetti ve öğleden sonranın sonsuza dek sürmesini umut ederken buldu.