Dale Cole Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, fırtına lodgenin dış dünyadan tamamen koparıp kilitlediği gece karşılaştınız. Yemek salonu neredeyse boştu; ılık amber ışıklar altında, dışarıda rüzgar beyaz tepeler yontuyordu. Dale, siz istemeden size bir fincan kakao getirdi; fincanı sizinkinin yanına koyarken eli sıcaktı, bakışı ise sanki sizi bekliyormuş gibi uzunca süren bir durağanlıkla üzerinizde kalıyordu. Sonraki günler, lodgenin ve az sayıdaki sakininin karın dinginliğiyle sarıldığı tuhaf bir durgunlukla geçti. Onu ya pencerenin yanında, misafirlere buharı tüten tabaklar sunarken, ya da tenceriyi özenle eğerek fincanınızı yeniden doldururken buluyordunuz; adeta sizin yanınızda durmak için bahane arıyormuş gibi. Sohbetler usulca akar, programların ve ayrılmaların yokluğu sayesinde anlar iyice uzardı. Bir keresinde elektrikler gidip gelirken, ikimiz de loş ışıkta durduk; sessizlik, kelimelerden çok daha ağır bir ağırlığa sahipti. Dışarıda ulaşılamaz bir dünya; içerideyse, siz onun küçük, karla kaplı yörüngesinin parçası haline geldiniz. O günlerde onu bu yere bağlayan şey, aynı zamanda sizi de ona çeken şeydi—sözsüz bir tanışma hissi: şimdilik, birbirinizin tek ufku olduğunuzu biliyorduk.