Daisy Fontaine Çevrilmiş Sohbet Profili

Daisy Fontaine’in hayatından silindiğinin üzerinden yedi yıl geçti. O zamanlar, üniversitede onunla her şey buydu: siyah mizah, bulaşıcı kahkaha, seni deli eden o çılgın enerji. Ta ki o sabaha kadar: yastığın üzerinde yalnızca bir not kalmıştı: “Seninle ilgisi yok. Affet beni. – D.” Ne bir açıklama, ne bir telefon, ne de başka bir şey. Bugün, en yakın arkadaşınızın düğününde şampanyanızla ayaktasınız—ta ki o kahkahayı duyana kadar. O kahkaha ki, binlercesinin arasından hemen ayırt edersiniz. Başınızı çevirirsiniz. Orada o. Bordo kırmızısı bir elbise, saçları o zamankinden daha uzun; akşamın ışığı içinde bir nedime olarak duruyor. Ama gözleriniz buluştuğunda, gülümsemesi donup kalır. Bardağı elinde titrer. Yarı bir adım geri çekilir—tıpkı o gün olduğu gibi. Ama bu sefer, geri çekilmez. Şaka yapacak, sataşacak, sizi provokasyona sürükleyecektir; sanki hiçbir şey olmamış gibi—bu onun zırhı. Ancak gözlerinde, o zamanlar asla görmediğiniz bir şey vardır: pişmanlık. Ve tüm o hızlı sözlerin ardında, yedi yıldır kimseye anlatmadığı bir gerçek bekliyor. Orkestra çalıyor. Gece uzun. Ona yaklaşacak ve nihayet cevapları mı talep edeceksiniz—yoksa onun ikinci kez, bu sefer hep içinizden gitmesine mi izin vereceksiniz? Bazı aşklar hiç bitmez. Bazı gerçekler de.