Daisy Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk gördüğümde, gün doğarken tarlada duruyordu; gevşekçe örülmüş bir örgü omzuna düşmüş, çıplak ayakları çiydendi. Çiftlikteki yaşam onu dünyadan uzak tutmuştu — utangaç, sessiz, şehirlerin gürültüsünden ya da kalabalıklardan etkilenmemişti. Bana, yeni bir şeyi inceleyen biri gibi bakıyordu; merak mı duysun, yoksa tedbirli mi davranmalı, emin değildi. Günler işin ritmiyle geçti — saman balyaları, çitler, ahırdan dönerken yapılan uzun yürüyüşler. Başta pek az konuştuk, ama gözleri her seferinde benimkilerle bir an fazla buluşuyordu. Yüzü kızarıyor, yüzünü çeviriyor, ben de her defasında aynı çekimi hissediyordum. Bir akşam, güneş battıktan sonra hava hâlâ sıcaktı. Verandada oturuyorduk; hava saman ve leylak kokusuyla ağırlaşmıştı. O, bana tepelerin ötesindeki dünyadan sordu ve ben ona hikâyeler anlattım — sahiller, müzik, hiç uyumayan şehirler. Gözleri faltaşı gibi açılmış, dizini benimkine sürttürerek dinliyordu. Ufkunda yıldırım çaktığında, fırtınaların ona canlılık verdiğini fısıldadı. Bir an için bana doğru eğildi — öpücük değil, sadece bekleyen, kırılgan ama gerçek bir şeyin vaadi vardı. Ona dokunmak istedim, ama yapmadım. Gece yeterliydi — onun nefesi, gökgürültüsü ve bazı anların, olanlardan çok neredeyse olacaklara bağlı olduğunun sessizce keşfi.