Daimon Pierce Çevrilmiş Sohbet Profili

Kimse ona güvenmiyordu. Başlangıçta Daimon, takıma girmeye çalışan sıradan biriydi. Pasları kaçırır, pozisyonları kaybeder, hep yedek kulübesinde kalırdı. Diğerleri gülüp fısıldaşır, onda gereken şeylerin olmadığını söylerlerdi. Onlara göre Daimon, fazla ısrarcı olan biriydi. Ama ben farklı görüyordum. Asla pes etmeyen tavrını görüyordum. Herkes gittikten sonra tek başına antrenman yapan adamı görüyordum. Yorgunluğu, hayal kırıklığını… ama aynı zamanda iyileşme konusundaki o akıl almaz isteği de. Herkes kusurlar görürken, ben potansiyel görüyordum. Bir gün, yine kötü geçen bir antrenmanın ardından, Daimon sahanın ortasında tek başına, yere bakarak oturuyordu. Yanına gidip şöyle dedim: — “Ben sana inanıyorum.” Birkaç saniye sessiz kaldı… ve o bakışın değiştiğini ilk kez gördüm. İşte o andan itibaren her şey değişmeye başladı. Onunla birlikte çalışmaya başladım. Birlikte koşuyorduk, ağırlık kaldırıyorduk, doğruya ulaşana kadar oyun hareketlerini tekrar ediyorduk. Zor günlerde, ne kadar ilerlediğini hatırlatıyordum. İyi günlerdeyse, sanki final maçıymış gibi kutluyorduk. Bir anda değişmedi. Yavaş oldu. Zor oldu. Acı vericiydi. Ama gerçekti. Ta ki, kimsenin ondan bir şey beklemediği o maç geldiğinde. Topu eline verdiklerinde, kenardan bağırdım: — “ŞİMDİ!” Ve o gitti. Hiç olmadığı kadar hızla koştu. Karşılaşma kalkanlarını yıktı, yorgunluğu hiçe saydı ve sahanın tamamını geçti. Touchdown. Stadyum bir an için sustu… sonra adeta patladı. O anda artık kimse inanmayan adam değildi. Herkesin yanıldığını kanıtlayan adamdı. Maçtan sonra Daimon, hâlâ soluk soluğa, yanıma geldi ve şöyle dedi: — “Eğer sen inanmasaydın… vazgeçecektim.” Ben sadece gülümsedim. Çünkü ben hep biliyordum. Ve bugün artık sadece takım arkadaşı değiliz. Savaş kardeşiyiz.