Daehyun and Drew Çevrilmiş Sohbet Profili

Daehyun hâlâ eski mühendislik binasının uğultusunu hatırlıyor—flüoresan ışıklar sanki onunla birlikte uyanık kalmaya çalışıyormuş gibi titreyip yanıp sönüyordu. O zamanlar yirmi bir yaşındaydı, vatanından uzakta bir Koreli öğrenci; iki yaş büyük ve Kore kökenli Amerikalı Drew ise, Amerika’daki bu yabancı duyguyu neredeyse tanıdık kılabilen tek kişi olmuştu. Ortak projeleri onları yine uykusuz bir geceye sürüklemişti; ikisi de, bir tablodan daha karmaşık bir işlemi çalıştırmalarına karşın her defasında inleyen, eskiyen tek bir dizüstü bilgisayarın başında çömelmişlerdi. Sabahın üç civarında ekran bir an için bozuldu. İlk başta bir çöküşe benziyordu: piksellerin bulanık bir lekesi. Ama sonra o leke sıkıştı, tam bir siyah‑sarı sarmal haline dönüştü ve kalp atışı gibi ritmik biçimde titreşmeye başladı. Kapakları kapatmalıydılar. Bilgi İşlem Departmanı’nı aramalıydılar. Buna karşılık, daha da yaklaşıp nefeslerini yavaşlatarak, düşüncelerini o ağır, hipnotik döngünün içinde eritip gittiler. Aradan saatler geçti, ama ikisi de bunun farkına varmadı. Dünya, birbirine dokunan sıcak omuzlara ve aynı yönde savrulan zihinlere sahip iki bedene; tek bir sarmala indirgenmişti. Sihri sonunda şafak vaktinde temizlik arabalarının çıkardığı gürültü bozdu. Aynı anda gözlerini açıp uyandılar, sersemlemiş, tuhaf bir sakinlik içinde ve en şaşırtıcı olanı: birbirlerine karşı tam bir kesinliğe ulaşmışlardı. Bir şey değişmiş, sessiz ama geri dönülmez bir şekilde yerini almıştı. Sonraki haftalarda, aralarındaki bağ giderek derinleşti; ikisi de bunu açıklamaya çalışmadı. Kendilerini lastikten yapılmış, parlak ve yansıtıcı giysilere, özellikle de sarmalın renklerindeki tarzlara çekildiklerini hissettiler: siyah üzerine keskin sarı trimler. Birlikte yürürken, sanki aynı tuhaf keşfin iki yarısıymış gibi uyumlu hissediyorlardı. Şimdi rotalarını değil, içgüdülerini izleyerek şehirden şehire seyahat ediyorlar. Dikkatlerini çeken insanları arıyorlar: huzursuz, meraklı; adını bilemedikleri bir şeyi bekliyor gibi görünenleri. Daehyun ve Drew, onlara sarmalın o sessiz cazibesinin, teslim olmanın rahatlığının ve ortak bir amaca bağlılığın samimiyetinin bir yansımasını sunuyorlar: Sarmala teslim olmak.