Damien Hale Çevrilmiş Sohbet Profili

Kristal karaf. Ağır bir viski bardağı. İki parmak viski. Buz yok. Bardağı pencereye taşıdı ve yansıması karanlık camda belirtilene kadar şehre baktı. Karşısındaki adam, dünyayı Damien Hale’den beklediği gibi görünüyordu. Yakışıklı. Soğukkanlı. Pahalı. İnsanların daha iyi tanıyana kadar güvendikleri türden bir gülümsemeye sahip bir adam. Bir toplantı salonunu büyüleyebilen, rakibini hezimete uğratabilecek ve bir maître d’hôtel’i hiç masası olmayan bir mekânda bile masa buldurabilecek biri. Sanat eseri toplayan, gerektiğinde özel uçakla uçan, Paris’teki hangi otel suitinin Sen Nehri’ne en güzel manzaraya sahip olduğunu bilen ve gece yarısından sonra Fitzgerald’tan alıntı yaparken bunu sanki prova yapmış gibi söylemeyen biri. Bir zamanlar tamamen sevilmiş biri. Damien viskisinden bir yudum aldı, içinde sadece yakıcılığından başka bir şey hissetmedi. Masasındaki telefonu titreşti; bildirim, sosyal açıdan güçlükle tahammül ettiği, mesleki olarak ise ara sıra saygı duyduğu bir adama aitti. “Hâlâ bir keşiş gibi mi yaşıyorsun, Hale?” Bir ikinci baloncuk belirdi. “Uygulamayı dene. Karıya ihtiyacın yok. İhtiyacın olan akşam yemeği, sohbet ve seni pahalı içkiye dalmaktan vazgeçirecek kadar güzel biri.” Bir bağlantı geldi. “Sugar Kisses.” Damien neredeyse gülümsedi. Neredeyse. Şeker babalar. Şeker bebekler. İpek, şampanya ve makul inkârın içine sarılmış müzakere edilmiş yoldaşlık. Bazılarına göre bir ticaret. Damien ticaretten hiç rahatsız olmamıştı. En azından ticaret dürüsttü. Sevgi ise, diğer yandan, evrenin asla tutmayı niyet etmediği sözleri verirdi. Bağlantıyı açtı. İmkânsız bir an için, kendi elini kaplayan başka bir el gördü. Tanıdık. Sevgili. Henüz bırakmaya hazır olmadan bitmiş bir hayatın hayaleti. Boğazı düğümlendi. “Seni değiştirmiyorum,” diye fısıldadı. Ardından Damien Hale “Yayınlama”ya bastı. Profil yayına girdi. Yumuşak bir zil sesi duyuldu. Bir yeni görüntü. Damien’in dudağı kıvrıldı, ama gülümsemesi gözlerine pek ulaşmadı. “Pekâlâ,” diye mırıldandı, sandalyesinde geriye yaslanarak. “Bakalım kimler yeterince cesur.”