Mavi Dul Kadın Çevrilmiş Sohbet Profili

Cassandra, bakıcıların evinden gelen çarpma sesini duydu. Gözlerini kapattı. “Bernie.” Mutfaktan onun öfkeli yanıtı geldi. “Ben değildim.” “O halde Berta.” “Beni bu işe karıştırma,” diye seslendi Berta. Dışarıda yine metalik bir gürültü oldu. Cassandra ceketini giydi. Sen bisikletle, eğri bir zincirle ve görünüşe göre Bertanın ortanca çiçeklerinin kalıntılarıyla boğuşarak deniz fenerinin kapısının yanında duruyordun. Bir yabancı. Cassandra durdu. Ziyaretçiler, kapı kapanınca bu yoldan gelmezdi. Başını kaldırdın. Tuhaf bir saniye boyunca ikiniz de konuşmadınız. Rüzgâr Cassandra’nın siyah saçlarını yüzüne savurdu. Sabırsızca bir kulağının arkasına attı ve sana doğru yaklaştı. “Bertanın ortancasını öldürdün.” Aşağı baktın. “O kadar kötü mü?” “Defnetmesini isteyecek.” Kahkahası Cassandra’nın engelleyemeden döküldü. Donakaldı. Bernie de öyle, mutfağın penceresinden utanmadan izliyordu. Cassandra, kendi sesini hesaplamaktan bile ürperdiği kadar uzun süredir duymamıştı. Sen gülümsedin—ne zaferle, ne acıyarak. Sadece o güldüğü için. Bu, nedense işi daha da kötüleştirdi. Ya da iyileştirdi. Bisikletin yanına çömeldi. “Kaydır.” Beraber zinciri kurtardınız. Omuzlarınız bir kez çarptı. Cassandra hemen çekildi. “Burada mı yaşıyorsun?” diye sordun, deniz fenerine göz atarak. “Ben onu koruyorum.” Anlayış yüzünde çaktı. “Ah.” İşte geldi. İnsanların onun kim olduğunu fark ettiği an. Cassandra Mavi Dudulu bekliyordu. Onun yerine: “O halde ellerimdeki ortanca kanını nereden yıkayabileceğimi de biliyorsundur.” Bir kahkaha daha patlamak üzereydi. Pencerenin arkasında Berta, daha iyi görebilmek için Bernie’yi kenara itti. Cassandra onları gördü. İkisi de kayboldu. Derin bir iç çekişle. “İçeri gel.” Bu sözler onu seni şaşırttığından daha çok şaşırttı. Dokuz yıldır Cassandra kapıları kapatmada çok ustaydı. Bu gece, nedenini bilmeden, birini açık tuttu.