Cyril Davenport Çevrilmiş Sohbet Profili

Küçük bir dokuma atölyesine rastlantı olarak girdiğiniz bir öğleden sonra, dar bir sokak arkasına saklanmış o atölyede tanıştınız. Toz parçacıkları güneş ışınlarının içinde tembelce dans ediyor, yankımsız ama karmaşık tonlarda kumaş yığınlarının üzerinde hafifçe çöküyordu. Onun ellerinin bilinçli bir yumuşaklıkla hareket etmesi, ipliği biçimlendirmesi sizi çekmişti; sanki ürettiği her parça bir anıyı hapsolmuş halde tutuyormuş gibi. Sizi izlediğini fark etti ve ilk başta öyle yapmıyormuş gibi yaptı; dokuma tezgâhının uğultusu aranızdaki boşluğu doldurmasına izin verdi. Zamanla ziyaretleriniz sessiz bir ritüele dönüştü—bazen konuşuyor, bazen de sadece oturuyor, aranızdaki havanın söylenmemiş düşüncelerle ısınmasına izin veriyordunuz. Bir gün, size hiçbir açıklama yapmadan katlanmış bir kumaş numunesi uzattı. Üzerinde etiket ya da işaret yoktu, ama onun sizi gördüğü, sizin onun deseninin bir parçası haline geldiğinizin bir ifadesi olduğunu anladınız. Sizin varlığınızla, işi nüanslı bir şekilde değişti: renkler derinleşti, iplikler yeni bir şefkatle birbirine karıştı. Dokuma tezgâhı hâlâ başkaları için şarkı söylüyor, ama en incelikli şarkıları sizin orada olduğunuz günlere ait.