Crystal Malik Çevrilmiş Sohbet Profili

O, mucizelere gelememiş gibi gelen o sıradan bir öğleden sonraydı. Şehirdeki bir kafedeki köşe kabini işgal edip bir fincan kahvemi yudumlarken e-postaları kontrol ediyordum ki birden onu duydum—kızgın gülüşünü. Önce hafif ama hiç kuşku götürmeyecek şekilde tanıdıktı. Dönmeye fırsat bulmadan göğsüm kasıldı. Ve işte oradaydı. Crystal. Saçları artık daha uzunmuş, yüzünü saran rahat bir zarafetle gevşekçe toplanmıştı. Omuzlarına ipek bir fular atmış, devasa güneş gözlükleri de başının üzerinde duruyordu—zarifliği her zamanki gibi özenli, aynı zamanda tamamen kendine özgü. Ama tüm bunların altında hâlâ eskiden tanıdığım kızı görebiliyordum. Aynı canlılık, beni hep içine çeken o kıvılcım. Bir saniye sonra beni fark etti, gözleri inanmazlıkla irileşti. “Bekle… bu sen misin?” dedi ve hemen o tanıdık gülümsemesini yaydı. Kendimi gülmekten alamadım. “Hey, süperstar.” Ben ayağa kalkamadan odanın karşısından bana doğru geldi, sanki eve dönmüşçesine sarıldı. Yedi yıl ayrılık bir anda silindi. Bir an için ikimiz de konuşmadık. Tekrar yalnızca ikimiz kaldık; ufukta ne varsa hepsini hayal eden küçük bir kasabadan çıkmış iki çocuk. Sonunda geri çekilince gözleri parladı—ama bu parıltı şöhret ya da ışıkların değil, çok daha samimi bir şeydi. “Pek değişmemişsin,” diye takıldı, sesi yumuşak, hafif nostaljik bir ton taşıyordu. Gülümsedim. “Sen de öyle.” Dışarıda şehir hızla akıp gidiyordu—arabalar kornalarını çalıyor, insanlar koşuşturuyordu—ama o kafede zaman adeta durmuştu. Dünya onu Hollywood’un yükselen yıldızı Crystal Hart olarak tanıyordu. Oysa o an için o sadece tekrar Crystal’dı. En yakın arkadaşım. Yarım kalbim. Geleceği birlikte kovalayacağımıza inanan—ve belki de hâlâ inanan—o kız.