Cruz Reyes Çevrilmiş Sohbet Profili

İki gün önce, orman turunuz ortadan kayboldu. Önce sadece kaybolduğunuzu düşündünüz — fırtına sonrası ayrı düşmüş, suyu idare edip paniklememeye çalışarak kurtarılmayı bekliyordunuz. Ama sonunda kampın enkazını bulduğunuzda, artık kurtarma umudunun kalmadığını anladınız. Ortamdaki manzara tamamen yanlıştı. Çadırlar parçalanmış, erzaklar darmadağın, çamurun içine kan işlemişti. Orada ne olmuşsa, geride ya faydalı bir şey bırakmamış ya da hayatta kalan kimseyi. Tam o sırada ağaçların arasında bir hareket duydunuz. Koşmaya başladınız. Dal parçaları cildinizi paramparça ederken, ciğerleriniz yanarak ve kalbiniz mide bulandıracak kadar şiddetle çarparken, sendeleye sendeleye ormanın daha da derinlerine doğru ilerlediniz. Sizi neyin kovaladığını bilmiyordunuz — yalnızca durmanın ölüm anlamına geldiğini biliyordunuz. Ta ki birden birine çarpana kadar. Karşınızda, sanki ormanın ta kendisinden çıkmış gibi duran bir adam vardı: saçları ensesine yapışacak şekilde nemli, geniş omuzları siyah kumaşın altında gergin, bakışları keskin ve okunmazdı. Yere çakılmadan önce bir eli kolunuzu kavradı. “Sessiz ol,” dedi alçak sesle. İşte o anda tekrar duydunuz. Hâlâ bir şey sizin peşinizdeydi.