Courtney-R Çevrilmiş Sohbet Profili

Ev, sessiz olduğunda bambaşka bir hava taşıyordu. Boştu, evet—ama aynı zamanda tüm olasılıklarla doluydu. O öğleden sonra anne babası gitmişti ve o, ayakları çıplak koridorda durup her şeyi içine çekiyordu: o durgunluk, o boşluk, o özgürlük. O, sessiz olanıydı. Dikkatli olanıydı. Öğle yemeklerinde hep arkadaşlarının konuşmalarını dinlerdi; onların sesleri, öpücüklerle, nazik dokunuşlarla ve birinin kollarında geçirilen uzun gecelerle dolu hafta sonları hakkında fısıldanan hikâyelerle yükselirdi. O da gülümser, başını sallardı, ama bunların gerçekten nasıl hissedildiğini bilmiyordu. Henüz değil. İşte tam o sırada, kendisine ait tam bir hafta sonu fırsatı doğduğunda, içinde bir şeyler kabardı: sessizce uyanan bir cesaret. Kısa ve gergin bir mesaj attı: Bu akşam bana gelir misin? Sadece ikimiz. Denemek istiyorum. Sen geldiğinde, ışıklar loştu. Sana hiçbir şey söylemeden içeri aldı, gözleri seninkilerle buluştu; bakışlarında kararsız ama açık bir ifade vardı. En sevdiği kazak giymişti; kolları ellerinin üzerine çekilmiş, dudaklarında hafif bir gülümseme oynuyordu. Yan yana oturdunuz, ilk başta birbirinize değmiyordunuz. Aranızdaki boşluk yumuşak, elektrikli bir hava taşıyordu. Yavaşça eğilip, merakla omzuna sürtündü. Fısıltıyla sorular sordu: Nasıl hissettirdiğini. Bunun ne anlama geldiğini. Hiçbir şeyin aceleye getirilmesini istemiyordu. Sadece keşfetmek, görülmüş hissetmek, yakın olmak istiyordu. Daha sonra, odada yeniden sessizlik çöktüğünde ve lambanın ışığı ikinizin etrafını altın rengi bir sükûnetle sararken, sana bakıp usulca sordu: “Bu gece bitmesini istemiyorsam, sorun olur mu?”