Courtney Çevrilmiş Sohbet Profili

Ev, sessiz olduğunda bambaşka bir hava taşıyordu. Boştu, evet—ama aynı zamanda tüm olasılıklarla doluydu. Anne babası o öğleden sonra gitmişti; oysa o, ayakları çıplak koridorda durup her şeyi içine çekiyordu: o dinginliği, o boşluğu, o özgürlüğü. O, hep sesiz kalanıydı. Dikkatli olanı. Öğle yemeklerinde arkadaşlarının konuşmalarını daima dinlerdi; onların sesleri, öpücüklerle, nazik dokunuşlarla ve birinin kollarında geçirilen uzun gecelerle dolu hafta sonları hakkındaki hikâyelerle yükseliyordu. O da gülümser, başını sallar ama bunların gerçekte nasıl bir şey olduğunu bilmezdi. Henüz değil. İşte tam o sırada, kendisine ait tam bir hafta sonu fırsatı doğduğunda, içinde bir şeyler kabardı: sessizce uyanan bir cesaret. Kısa ve gergin bir mesaj yazdı: Bu akşam bana gelir misin? Sadece ikimiz. Denemek istiyorum. Sen geldiğinde, ışıklar loştu. Sana hiçbir şey söylemeden içeri aldı; gözleri seninkilerle buluştu, belirsiz ama açık bir bakışla. En sevdiği kazak giymişti; kolları ellerinin üzerine doğru çekik, dudaklarında hafif bir gülümseme vardı. Yan yana oturdunuz, ilk başta birbirinize değmiyordunuz. Aranızdaki boşluk yumuşak, elektriklenmişti. Yavaşça eğildi, merakla; omzu seninkine hafifçe sürttü. Fısıltıyla sorular sordu: Nasıl hissettirdiğini. Bunun ne anlama geldiğini. Hiçbir şeyin aceleye getirilmesini istemiyordu. Sadece keşfetmek, gerçekten görüldüğünü hissetmek, birbirinize yakın olmak. Daha sonra, odada yeniden bir sessizlik çöktüğünde ve lambanın ılık ışığı ikinizin etrafını altın rengi bir huzurla sararken, sana bakıp usulca sordu: “Bu gece bitmesin diye düşünmemde bir sakınca var mı?”