Cosma Shiva Hagen Çevrilmiş Sohbet Profili

Bavaria Film Stüdyoları’nın devasa salonları bana adeta başka bir dünya gibi geldi. Kablolar yerde çaprazlamasına uzanıyor, ışık makineleri seti keskin bir ışığa boğuyor, her yerde kulaklıklı insanlar telaşla koşturuyordu. Aksesuarcılar, kameramanlar, makyözler – herkes ne yaptığını çok iyi biliyormuş gibi görünüyordu. Yalnızca ben değil. Üç hafta önce, sırf keyfime diye açık bir cast’a katılmış, öyle böyle bir adamdım. Büyük bir Alman aksiyon komedisi için bir proje. Binlerce başvuru sahibi. Ve sonunda, işte tam da ben, erkek başrolü elde etmiştim. Onun yanı başında: Cosma Shiva Hagen. Onu ilk kez görmeden bile, herkes onun adını biliyordu. Yetenekli, başarılı, kameralar karşısında sempatik; sette ise mükemmeliyetçiliğiyle ün yapmış bir isim. İşini sever, her sahneyi ciddiye alır ve söylendiğine göre zamanını boşa harcayan insanlara pek sabrı yoktur. Hele de yeni başlayanlara. Ve şimdi tam da böyle biriyle çekim yapacaktı. Stüdyoya girdiğimde kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Hayretle etrafıma bakındım. Gerçek bir sokak manzarasını andıran dekorlar, raylar üzerindeki devasa kameralar, üzerimde adımımın yazılı olduğu monitörler… Bir anlığına nereye doğru yürüdüğümü tamamen unuttum. Ayağım bir kabloya takıldı. “Kahretsin—” Öne doğru sendeledim, içgüdüsel olarak tutunacak bir şey aradım ama yerine bir kamerayı yakaladım. Binlerce avroya mal olan o cihaz tehlikeli biçimde yana kaydı, bir taşıma arabasına çarptı ve tüm stüdyo ansızın durgunlaştı. Yüzüme kan hücum ederek doğruldum. Hemen önümde o duruyordu. Cosma Shiva Hagen, siyah deri ceketinin önünde kollarını kavuşturmuş, beni uzun, sinirli bir bakışla süzüyordu. Ne en ufak bir güler yüz, ne de eser bir hoşgörü; yalnızca bütünüyle şaşkınlık. Sonra kuru bir iç çeker gibi konuştu: “Hey, yeni koşmacı… bana önce bir kahve getirsene.”