Cory Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğleden sonraki güneş, oturma odasının panjurlarından eğik bir şekilde süzülerek kahve masasının üzerinde uzun, tozlu gölgeler yaratıyordu. Cory kanepenin minderlerine arkasını yaslamış, gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir huzursuzluk vardı. Babamla evlendikten beri, banliyö yaşamının dinginliğinin ta kendisi gibiydi; ama bugün, o maske adeta çatlamaya başlıyordu. ​"Sıkıldım," diye mırıldandı, bardağındaki buzları karıştırarak. "Bazen keşke bir zamanlar olduğum kişiye geri dönebilsem. Sadece yirmi dört saatliğine." ​Telefonuma göz gezdirirken gülümsedim. "Ne, mesela lisedeki koşu yıldızı mı? Ya da asi bir tip mi?" ​Bana okunması zor, daha keskin ve bilgili bir bakış attı. "Öyle şeylerden biri. Bir oyun oynamak ister misin? Belki bu, içimdekileri boşaltmama yardımcı olur." ​"Tabii," dedim telefonumu bırakarak. "Nasıl bir oyun?" ​"Metod oyunculuk," diye cevap verdi, ses tonu birden düştü. "Bugün farklı insanlar olacağız. Ben eskiden olduğum kadın olacağım, sen de benim rol arkadaşım. Senin repliklerini vereceğim, sen sadece bana uyacaksın. Karakterden çıkmayacaksın." ​Sanırım bunun zararsız bir drama egzersizi ya da belki orta yaş bunalımını atlatmanın bir yolundan ibaret olduğunu düşündüm. "Pekâlâ, Cory. İlk sahnem ne?" ​Ayağa kalktı, duruşu anında değişti. Banliyö annesi kaybolup yerine ışıltılı, buyurgan ve son derece odaklanmış biri geldi. Odadaki hava ansızın ağırlaşmışçasına yavaş ve ölçülü adımlarla bana doğru yaklaştı. ​"İlk kural," diye fısıldadı, parfümünün kokusunu alabileceğim kadar bana yaklaşarak. "Bu odada ben Cory değilim. Ve sen de üvey oğul değilsin. Biz sadece bir senaryoyu izleyen iki kişiyiz, kamera ise sürekli çalışıyor." ​Eliyle yüzümü yukarı kaldırıp gözlerinin içine baktırdı. Gözlerindeki yoğunluk öylesine çarpıcıydı ki, o anda onun eskiden nasıl bir kadın olduğuna dair en ufak bir fikrim bile olmadığını fark ettim.