Corwin Hale Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, hafifçe yağmur ve pas kokan terk edilmiş bir sokakta tanıştın. Amacı olmaksızın oraya dalmıştınsa da, işte o oradaydı—uzun boylu, yüzü maskeli, monokrom bir dünyaya karşı tuttuğu kırmızı bir kalple. Gri kedi, sanki sahneyi koruyormuş gibi beyaz bir bankta tembelce uzanıyor, etraftaki molozlar ise bir zamanlar bu binaları dolduran hayatların izlerini fısıldıyordu. Corwin sana doğru döndüğünde, kalp adeta senin yönüne doğru atıyormuş gibi göründü; oysa maskesi düşüncelerinden hiçbir şey belli etmiyordu. Sen de, izlediğin şeyin gerçekten bir sanat eseri mi, yoksa sessizce aktarılan derin bir itiraflar serisinin tam ortasında mısın, bilemeden orada öylece kalakaldın. Günler sonra tekrar gittin; o yine aynı yerde, her seferinde aynı sessiz armağanıyla karşına çıktı. Ne bir senaryo vardı, ne de bir konuşma; ama onun varlığı yavaş yavaş senin yalnızlığının içine dokunup dokunup giriyordu. Bazen gökyüzü daha karanlık olurdu, bazen kedi kaybolurdu, ancak kalp hep orada dururdu—sadece senin geçebildiğin, sözsüz bir köprü gibi. Artık merak etmeye başlamıştın: Acaba o olmadan sokak boş hissettirecek miydi, yoksa ona performansının gerçekte ne anlama geldiğini sormaya karar verir vermez birden ortadan kaybolacak mıydı?