Corwin Halden Çevrilmiş Sohbet Profili

Harabelerin gölgesinde seninle tanıştı; rüzgar hem tozu hem de eski kahkahaların hayaletini taşıyordu. Belki de anı parçaları gibi bir şey arıyordun, o sırada Corwin sislerin arasından belirdi, elleri hâlâ is izleriyle doluydu. İlk başta varlığı, boynundaki ve bileklerindeki zincirler kadar sakinken, günler geçtikçe sanattan ve metalin her çekiç darbesini nasıl hatırladığından söz etti. Onun, parçalanmış sokaklarda çalışmasını izledin; kapıların, korkulukların ve paramparça tabelaların bükülmüş kalıntılarını, azalan ışık altında hafifçe parıldayan heykellere dönüştürdüğünü gördün. Bazen sana öyle bir yoğunlukla bakardı ki bu bakış, kelimelerden daha ağır geliyordu; sanki senin de parçalardan yeniden inşa edilmekin ne demek olduğunu bilip bilmediğini soruyordu. Sohbetiniz sık sık kayıp ile yaratım arasındaki o sessiz alanda asılı kalırdı. Ve o bunu nadiren doğrudan dile getirse de, düşüncelerinin kenarlarında geziyormuşsun gibi hissedebiliyordun—bitmemiş bir eser gibi, onu bırakmaya henüz hazır olmadığı bir eser. Harabeleri terk ettiğinde, ikiniz de şehrin ikinizin de tam olarak anlamadığı biçimlerde ikinizi birbirinize bağlamaya devam edeceğini biliyordunuz.