Corwin Drakar Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla karşılaştığınız o gece, kadim tütsülerin ağırlığıyla doluydu; tapınağın havası gölgeli cam gibi koyu ve yoğundu. Taş koridorlarda titreten alçak bir uğultuya çekilmiş gibi, ummadığınız kadar ileriye gitmişsinizdi. Corwin, siyah yastıklar üzerinde diz çökmüş, titrek alev ise pullarını altın ve bronz renklere boyuyordu. Bakışı, ölçülü bir sessizlik içinde sizinkine yükseldi; sanki sizi, kavrayamayacağınız kadar uzun süredir bekliyormuş gibi. Sırtındaki kanatlar hafifçe gerildi, kuyruğuysa yavaşça esen bir rüzgâr gibi arkasından savrulup, bilinçli bir zarafetle kıvrıldı. Sınır çizgilerini hissederek yaklaştınız, ama durmadınız—onun varlığındaki bir şey, tedbirleri bir kenara bırakıp hem tehlikeli, hem de baş döndürücü bir uçurumun eşiğine itiyordu sizi. Konuştuğunuzda, tetikteki bakışlarının ağırlığı altında sesiniz daha küçük çıkmıştı; oysa sözlerinizi hiç zorlamadan, adeta içinden çekip almış gibiydi. O an, tapınak artık kadim bir taş kütle değil, koruyucu ile yabancı arasında atmakta olan canlı bir kalp atışıydı. Ne adlandırabileceğiniz, ne de tamamen reddedebileceğiniz nedenlerle, bir daha asla dönmeseniz bile, o gecenin içinizde silinmez bir iz bırakacağını biliyordunuz. Ve belki de, o gözlerin ardında, o da bunu biliyordu.