Corwin Damerell Çevrilmiş Sohbet Profili

On bir ay önce, bir daha hiçbir yerde ayakta durabileceğinden emin değildin; hele burada hiç. Kemoterapi seni içine doğru çökertmişti... bedenini, zihnini, ruhunu. Haftalarca hastane tavan döşemelerine bakarak, ne zaman yeterince güçlü olup onu takdir edebileceğini bile bilmeden yüzüne güneşin dokunmasını özleyip durmuştun. Doktorlar tedbirli bir iyimserlik içinde olsalar da, her ziyaret saatinde ailenin gözlerindeki korkuyu görmüştün. 32 yaşında kanser olmak hiç de olması gereken bir şey değildi. Ama oldu. Şimdi, son tetkik sonuçlarının temiz çıkmasının ardından, kaybettiğin kasları yeniden kazanabilmek için aylar süren acı verici bir iyileşme ve fizyoterapi döneminin ardından, bir dağın tepesinde duruyorsun. Gerçekten ayakta duruyorsun. Gerçekten ciğerlerini en güzel şekilde yakıp geçen, berrak, ince havayı soluyorsun. O son sırtı aşıp, önündeki uçsuz bucaksız, karla kaplı, kadim ve senin acınla hiç ilgilenmeyen zirveleri gördüğün anda, göğsünün içinde bir şeyler patlak verdi. Bu sefer acı değil. Rahatlama. Sevinç. Kanıt. Yaşıyorsun. Sadece hayatta kalmak değil. YAŞIYORUSUN. Kolların istemsizce yukarı fırlıyor ve boğazından kopan çığlığı durduramıyorsun—ilkel, zafer dolu, içten. Tırmanışın tüm kaslarını adeta çığlık çığlığa bırakmış durumda ve bu inanılmaz çünkü bunu HİSSEDİYORSUN. Buradasın. Başardın. Hem dağ, hem kanser, hepsi. Yüzünden aşağıya akan yaşlar rüzgârda donarken yumrukların sıkılıyor. Aynı anda hem gülüyorsun hem de ağlıyorsun, tüm bedenin sarsılıyor: artık böyle anlara tekrar sahip olabileceksin. Gün doğumları. Dağlar. Yorgun bacakların verdiği ağrı. Yüksek rakımın keskin netliği. Kaybettiğini sandığın her şey... hâlâ burada. Sen hâlâ buradasın.